বেটুপাত

বেটুপাত

Sunday, 24 September 2017

সম্পাদকীয়

        শৰৎ! যেন এক শব্দ নহয়, এক মায়া শৰতৰ বুকুতেই যে শুই থাকে কত আৱেগ  কত অনুভৱ মাথো এটি ঋতু নহয় , শৈশৱৰ ধেমালি আৰু কৈশোৰৰ সপোনেৰে শৰৎ এক জীয়া নষ্টালজিয়া। শৰৎ মানেই পুৱতি নিশাৰ একোচ শেৱালিৰ সুবাস আৰু তাক বুকু জুৰাই উশাহত ভৰাই লোৱাৰ হাবিয়াস
     শৰতৰ মাদকতাক সুঁৱৰি দূৰ্গা পূজাৰ কথা নকলে যেন আধৰুৱা হৈ ৰব শৰৎ। সেই এমাহৰ আগৰে পৰা নতুন কাপোৰৰ আপত্তি কৰি উৎপাত কৰা, দেৱী দৰ্শন কৰিবলৈ ৰাতিপুৱাই নতুন কাপোৰ পিন্ধি সাজু হোৱা আৰু মা-দেউতা বা ঘৰৰ কোনোবা ডাঙৰৰ হাতত ধৰি পূজা মণ্ডপবোৰ ঘূৰি ফুৰা, কিলাকুটিৰ লৈকে ৰস বোৱাই জেলেপী খোৱা  পৃথিৱীৰ কোনো দুখ কষ্টই ঢুকি নোপোৱা সেই সোণালী শৈশৱ !
    শৰৎ প্ৰতিজন ব্যক্তিজীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ প্ৰতিটো অবুজ মনৰ ৰামধেনু স্বপ্ন এতিয়াও শৰৎ আৰু শেৱালী বুলিলেই মনটো যেন কোনোবা খিনিত শিহৰিত হৈ পৰে , উৰি যাব খুজে আৰু উৰুৱাই নিব খুজে আমাক, যান্ত্ৰিকতাৰ পৰা নিঁভাজ সৰল জীৱনলৈ
    সকলো লৈকে এবোজা শেৱালী কোমল আন্তৰিকতা আৰু দূৰ্গা পূজাৰ শুভ্ৰ শুভেচ্ছাৰে.......

                                    
 কাজল প্ৰিয়া
 সম্পাদক

No comments:

Post a Comment