বেটুপাত

বেটুপাত

Sunday, 24 September 2017

কবিতা লিখা হোৱা নাই


তুমি গুচি যোৱাৰ পাছৰ পৰাই কবিতা লিখা আৰু হোৱা নাই 
বুকুৰ দুয়োকাষতে অসংখ্য শব্দৰ কোলাহলত মোৰ
নিশ্বাস  বন্ধ হৈ আহে !
মনত পৰিলে তোমাৰ কথা কবিতা লিখাৰ ইচ্ছা হয় ঠিকেই 
কিন্তু তুমি গুচি যোৱাৰ পাছত আৰু কবিতা লিখা হোৱা নাই
সিদিনা আকস্মাতে বাটত তোমাৰ দৰে কাৰোবাক দেখিলো
তেওঁক গৈ আগভেটি ধৰিলো 
কিন্তু কেনেবাকৈ  যেন  নিমিষতে 
দুচকু কুৱলীয়ে আবৰি ধৰিলে ;
চৌদিশত মাথোঁ ধূলি আৰু ধূলিৰ ধুমুহা 
তাৰ পাছত মই বাস্তৱ চহৰত !
এই চহৰ বৰ অকলশৰীয়া আৰু নি:সংগ 
পখিৰ কোকিল কণ্ঠি মাত শুনা নাযায়
প্ৰতিনিয়তে তোমাৰ সেই প্ৰাণৰ প্ৰিয়  ভূপেন্দ্ৰসংগীত কাণত স্পৰ্শ কৰি উভতি যায়
অস্থিৰ মন লৈ অট্টালিকাৰ চাঁদত সেইজীয়াৰ প্ৰাণ ধাৰ কৰি কবিতা লিখিব বহোঁ !
কিন্তু তুমি গুচি যোৱাৰ পাছৰ পৰাই আৰু এটাও কবিতা লিখা হোৱা নাই ;
এইবোৰ কথা শুনি তোমাৰ আজৱ লাগিব   পাৰে
ওঁঠৰ মাজত অটহাস্য  লৈ তুমি ভাবিব পাৰা 
এইবোৰ মাথোঁ অভিনয় বা ধেমালি !
বৰঞ্চ কি জানাতুমি অবিহনে এই প্ৰকৃতিৰ নৈ খাল বিল আকাশ বতাহ মেঘ বৰষুণ জোন তৰা বেলি 
সকলো  যেন আৰ্ট পেপাৰত অংকন কৰা কিছুমান ছবি ;
তুমি নাই সেই বাৱেই তো এনে লাগে যেন পৃথিৱীখন 
অন্তৰিক্ষত উপঙা কোনো এক স্যাটেলাইট ;
প্ৰাণ আছে তথাপিওঁ প্ৰাণ নাই
আকাশখনতো আৰু কোনো জোনৰ হাঁহি বিচাৰি নাপাও 
যাক  দেখিলে অজানিতে কবিতা লিখা হৈছিল মই আজিও সেই আকাশৰ ফালে চাই থাকো ;
মেঘে  আৱৰা আকাশত বিদ্যুতৰ পোহৰ বিলাই ফুৰা 
কলা জোনৰ অস্তিত্ব বুজা নাযায় !
তুমি গুচি যোৱাৰ পাছত আৰু কবিতা লিখা হোৱা নাই 
হৃদয় যদিও এতিয়াও স্পন্দিত হয় ; ৰাতি সপোনো দেখো ;
কিন্তু তুমি গুচি যোৱাৰ পাছত
আৰু কাৰোবাৰ  লগত ভালপোৱা হোৱা নাই

ৰবি আলী সেখ

কোকৰাঝাৰ

No comments:

Post a Comment