বেটুপাত

বেটুপাত

Sunday, 24 September 2017

প্ৰেমিকালৈ চিঠি

মৰমৰ 
      
শাৰদীৰাণীৰ পৰশত প্ৰকৃতি জীপাল হোৱা দেখি মনটোৱে আকৌ ৰিঙিয়াই মাতে...এজাক আৱতৰিয়া বৰষুণত তিটিব খোজে। বুজিও বুজিব নোখোজে, অশান্ত! শেৱালি শেৱালি কোমল পৰশ বোৰে হিয়া খন  থুকুছি যায়। মনত পৰে !
        তোমাৰো চাগৈ মনত পৰে ,নপৰেনে? বুজিবৰ ওচৰ চাপিও শ যোজন দূৰৈৰ পৰা চাই ৰও মুক্ত আকাশত উৰি ৰোৱা আপোনভোলা এটি বাউলি বিহংগ।নিসংগ! কব খোজা কথা সামৰি উভতাৰ সময়ৰ দুই চকুৰ ইতিহাস ৰুমাল কেইখনে সাঁচি ৰাখিছিল সংগোপনে। বাউলি চুলিৰে লগ পোৱা প্ৰতিটো দিন মোৰ বাবে এতিয়াও কেইপল মানৰ আবেলিৰ দৰেই সজীৱ। পুৱাৰ শেৱালি পাহিৰ দৰেই ফটফটীয়া।
        তোমাৰ দুচকুৰ আঁৰে আঁৰে মই এখন অৰণ্য আবিষ্কাৰ কৰিছিলোঁ । যত মোৰ অবাধ বিচৰণ । এবাৰ দেখাৰ আশাত তোমাক। কেতিয়াও সাহস হোৱা নাছিল তোমাৰ গভীৰ দুচকুৰ গভীৰ সাগৰত জোবোৰা মাৰিবলৈ। 
        নিজক বিচাৰিবলৈ বহু সময় লাগিল জানা !নহলে চাগে ইমান পৰৰ প্ৰয়োজন শূণ্য আছিল।কিন্তু কি কৰিবা জীৱন সেইদিনাৰ পৰাহে আৰম্ভ কৰিলোঁ যিদিনা কাৰোবাৰ কাষত নিজৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিছিলোঁ । 
        নিশব্দ নিশাবোৰক সুধি সুধি ভাগৰি পৰা বহু সময়ৰ অন্তৰ ফল তোমাৰ ফোনৰ আনটো মোৰৰ শব্দহীনতা। চকুৰ পতাত ওলমি ৰোৱা মোৰ ভাৱনাত অংকিত নাম এটি ।

ইতি
তোমাৰ মই


দিব্য জ্যোতি ভূঞা

No comments:

Post a Comment