বেটুপাত

বেটুপাত

Friday, 29 June 2018

মুখ্য সম্পাদকৰ কলমত


নমস্কাৰ পাঠকবৃন্দ……
      পোনপ্ৰথমে সুবাসৰ সমূহ পাঠকবৃন্দৰ ওচৰত আমি ক্ষমা ভিক্ষা কৰিছো।  কাৰিকৰী কিছু অসুবিধাৰ বাবে আমি যোৱা সংখ্যাৰ সংকলনটি প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰিলো।

      ছচিয়েল মিডিয়াৰ যোগেদি আমি আৰম্ভ কৰা সুবাস -আলোচনীখনৰ প্ৰচাৰ তথা আপোনালোকৰ উৎসাহত আমি অতিকৈ সুখী। প্ৰধানমন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াৰ ডিজিটেল ভাৰতৰ সপোনৰ ফলশ্ৰুতিত আমাৰ আলোচনীখনৰ জন্ম হৈছিল। আমি চেষ্টা কৰিছো ডিজিটেল যুগত কিছু নতুনত্ব আনিবলৈ পাঠকসমাজত।
      কিন্ত ছচিয়েল মিডিয়াই যে বহুতৰ বাবে মৃত্যুদূত হৈ আহিছে তাতে আমি সংকিত। যোৱা কেইদিনত ছচিয়েল মিডিয়াৰ অপব্যৱহাৰৰ বাবে অসমত তথা ভাৰতত হত্যা-মাৰপিটৰ দৰে বহুকেইটা জঘন্য ঘটনা সংঘটিত হল। দায়ী কোন ইয়াৰ বাবে?? এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন ……!!
    ভাল -বেয়া সকলো বস্তুৰে থাকেআমি কোনটো দিশ গুৰুত্ব দিও সেইটো আচল কথা। ছচিয়েল মিডিয়া ব্যৱহাৰ কৰি বহুবোৰ ভাল কৰিব পাৰি। নেতিবাচক কথাবোৰক অৱজ্ঞা কৰি ইতিবাচক প্ৰভাৱ তথা ব্যৱহাৰক গুৰুত্ব দি আমি আগুৱাই যাব লাগে।

    এইখিনিতে যোৱা ৩১ / ০৬/ ২০১৮  তাৰিখে ইহলীলা সম্বৰণ কৰা সুবাসৰ সহ:সম্পাদক সৌৰভ জ্যোতি দত্তৰ       মাতৃ দীপামনি দত্তক আমি সুবাসৰ পৰিয়ালৰ পৰা গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি যাচিলো।   

     শেষত সুবাসৰ জুন মাহৰ সংকলনটি প্ৰকাশত সহায় কৰা সকলোকে ধন্যবাদ যাচি আলোচনীখন সম্পাদনাত হোৱা ভুলৰ বাবে ক্ষমা ভিক্ষাৰে আপোনালোকৰ মাজলৈ আগবঢ়াই দিলো সুবাসৰ জুন মাহৰ সংকলনটি।




ধন্যবাদেৰে
দেৱব্ৰত শৰ্মা
মুখ্য সম্পাদক
সুবাস


জীৱনৰ চাকনৈয়া ( ৰিম্পী গগৈ )


 সেইদিনাআইয়েচৰাইদেউগমৰা কুঁৱৰী বিয়ালৈ গৈছিল বিয়াঘৰতশেৱালীমনোমতীহঁতক লগ পাইছিল সিঁহতিয়ে তেওঁকপৃথিৱীৰ অসুখ খবৰটো দিছিল তাইৰ বোলে অচিন অসুখ হৈছে ডাক্তৰেও বেমাৰটো চিনিব পৰা নাই এৰা, পৃথিৱীজনীৰজীৱনৰ বাটতকমখন ঘাট-প্ৰতিঘাট পাৰহৈ অহা নাই এতিয়া সেইবোৰ বলৈ লে এখনবহল ব্যাকৰণ

মোৰ শৈশৱ মোৰ কৈশোৰপৃথিৱীৰ লগতেই পাৰ হৈছিল কেতিয়াবাএৰি অহা দিনবোৰলৈ বৰকৈ মনত পৰে জুনুকা, “নোমলহঁতৰ লগত আমিস্বপ্নৰ ৰেলগাড়ী উঠিপশ্চিমৰ পম খেদিশীতৰ শেহত বৰফৰ দেশতউপস্থিত হৈছিলো আৰু তাতবৰফৰ ঘৰসাজিছিলো কেতিয়াবা আকৌটাইটানিক উঠিঅন্ধকাৰ মহাদেশৰ মাজেৰেদেশ-দেশান্তৰঘূৰিছিলো এইবোৰ এতিয়াসাধুকথাৰ কুকি

সুগন্ধি পখিলাখেদা বয়সতে পৃথিৱীৰ মাকস্বৰ্ণলতা ইহ সংসাৰ ত্যাগ কৰিছিল সেই সময়ত দেউতাকোবন্দুকাবেহাৰলৈ গৈছিল দেউতাক আৰু আইতাকে তাইক বহুতমৰমকৰিছিল বুঢ়ী আইৰ সাধুশুনি তাইৰ শৈশৱ পাৰ হৈছিল আইতাকে তাইককপিলীপৰীয়া সাধু কৈছিল তথাপিও মাকৰ অবিহনে পৃথিৱীআকলশৰীয়াআছিল মজিয়াৰ পৰা মেজলৈতাই মাকৰপ্ৰতিমাদেখিছিল

যৌৱনৰ আদিম পুৱাত তাইবৃকোদৰ বৰুৱাৰ বিয়াফেৰেংগাদাও লগ পাইছিল তাৰ পাছত তেওঁৰ লগতপৃথিৱীৰ প্ৰেমহয় তেতিয়া এনে লাগিছিল যেন আগত সেইপৃথিৱীৰ হাঁহিঘূৰি আহিছিল কিন্তু এদিন সেই প্ৰেমৰবেলি মাৰ

এদিননাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁ বহি সিঁহত হালে প্ৰেম কৰি থাকোতেনামঘৰীয়াককাই সিহঁত দুইটাকে দেখা পাইছিল ককাই তাইৰ দেউতাকলিটিকাইখুৰাক সিঁহত দুটাৰ গোপন প্ৰেমৰ গোচৰ দিছিল পৃথিৱী আছিলমিৰি জীয়ৰীআৰুফেৰেংগাদাওনগা যুৱক সেয়ে তাইৰমৰমৰ দেউতাকে কথাতো শুনিমামৰে ধৰা তৰোৱাললৈ তাইক কাটিবলৈ লৈছিল এনেদৰে যন্ত্ৰণাত পৃথিৱীয়ে বহু কেইটাঅশান্ত প্ৰহৰপাৰ কৰিছিল। এদিনলোক কল্পদৃষ্টি পৰা আঁতৰি  আমাৰ গাওঁএৰি তাই দেউতাকৰ লগত চহৰৰভাড়াঘৰ থাকিবলৈ গুচি তাৰ পাছত তাইক বিয়া দিবৰ বাবে দেউতাকেমানুহ বিচাৰিহাবাথুৰি খাইছিল। কিন্তু তাইৰ বিয়া নহল। এনেদৰে দুখন হৃদয়ৰ শেষ পৰিণতি বিশ্বেদেৰে ঘটিল। সেই সময়ৰ মানুহবোৰআজিৰ মানুহনাছিল সেয়ে সেই সময়ৰ মানুহখিনিয়ে জাত-পাতৰ বিচাৰ কৰি দুটাকৈ জীৱন ধ্বংস কৰি দিলে সিঁহতি নাভাবিলে যে জাত-পাততকৈ মানুহৰ মনটো মিলাটোহে মুখ্য কথা

(বি.দ্ৰ~উৰ্ধ কমাৰ ভিতৰত থকা নামটোৰ একো একোখন গ্ৰন্থৰ নাম)

ৰিম্পী গগৈ
জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়

আইৰ বাবে ( ৰুনু দেবী শৰ্মা)



দেশত এক তাণ্ডবনৃত্য চলিছে।
একুৰা জ্বলা জুইয়ে
খেদি ফুৰিছে সৰ্বগ্ৰাস কৰিবলৈ।
আইৰ সৰ্বশৰীৰ কপি উঠে,গোটেই নিশাই
আইৰ দুচকুৰ মুকুতা সৰে।
   থৰক বৰক খোজেৰে
সপোন ভঙাৰ শব্দ।
সূৰ্য্য উঠাৰ দেশত আজি
সলাব খোজে আইৰ নাম।
তোমাৰ গৰ্ভত থাকি তোমাৰেই দূগ্ধ পান কৰি
তোমাকেই এঘৰীয়া কৰে।
বিদেশী স্বদেশী ,ল।
ইয়াত তাহানিৰ লাচিত
কনকলতা,মূলাগাভৰু নাই , হাতত হেংডাং লৈ
বীৰ লাচিতৰ দৰে ,
পাৰিবানে মোৰ ভাই-ভণী,পুত্ৰসকল !
এৰাতিৰ ভিতৰতে
গড় সাজি আইক মুক্ত
   কৰিব?
পাৰিবানে ককালত টঙালি বান্ধি
বাহুবলেৰে বিদেশীৰ
হাতৰ পৰা আইক
উদ্ধাৰ কৰিব?
পাৰিবানে সংশোধনী
   কৰিব
    নাগৰিক পঞ্জী !!!


 ৰুনু দেবী শৰ্মা
       

Tuesday, 26 June 2018

শ্ৰুতলিপি ( মদাৰজ্যোতি কছাৰী)


 আৰু ইমানতেই শেষ
ইমানতে শেষ এক ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুদ্ৰ জীৱন
ভৱিষ্যত আৰু উৎসৱ ।। নৈমিত্তিক হৃদয়
কাণ থিয় গৰাটোৰ পাৰতে তৰি দিছো
এখন চালি
তাত নিতৌ উশাহ শপত জী উঠে
আৰু দিবাস্বপ্ন........

দৈনিক কথা নহয় এয়া
পোহৰৰ তে পঞ্চামৃত উগাৰে
হাতত আঁকে পুৰৈ ৰং
কেঁচা কলপতীয়া অথবা ঘন
জেওৰা জপনা তৰে
আৰু বান্ধে শশ্মানৰ ফালে যোৱা এটা বাট

প্ৰেমিকজন সদায় আহে
বুকুত সংগোপনে লৈ আহে বৰ্ষাকুটীৰ এটি
আবেলি
তাইৰ খোপাত তাৰেই পীৰিটি দেখিলো
প্ৰতি সন্ধিয়াত কাজল আঁকে দুচকুত

সৰিয়হ ফুটাদি ফুটিছে আকাশ
দেহত জুই জ্বলিছে
বতাহত কামনাৰ গোন্ধ
বোধহয় তাই এইফালেই আহি আছে......


মদাৰজ্যোতি কছাৰী

চেলেকা পোকৰ ভোক (বিশ্বজিৎ ডি চেতিয়া)



          (খণ্ড- এক)

দুয়োকাষে পথাৰ।
মাজত এটা কেঁচা আলি।বৰ বেছি ডাঙৰো নহয়,সৰুও নহয়। এখন সৰুফুটীয়া চাৰিচকীয়া গাড়ী আৰামেৰে পাৰ হৈ যাব পাৰে।এই বাটটোৰে মই সদায় অহা যোৱা কৰোঁ মোৰ কৰ্মস্থলীলৈ।খৰালি সমস্যা নহয়।কিন্তু বাৰিষা বিলৈৰ অন্ত নোহোৱা হয়। এতিয়া যিহেতু বাৰিষা,সেয়ে মই বাছ বা সৰু সুৰা গাড়ীত অহা- যোৱা কৰিছোঁ।বাইক এখন আছে-আধাপুৰণি-চুপাৰ স্প্লেন্দাৰ।কেটি এম ডিউক আদি দামী বাইকৰ ৰমৰমীয়া দিনত মোৰ বাবে মোৰ এই চুপাৰ স্প্লেন্দাৰখনেই ডিউক কেটি এমৰ দৰে-কাৰণ এইখন মই মোৰ কষ্টোপাৰ্জিত ধনেৰে কিনা।ইয়াৰ বাবে দিয়া প্ৰতিটো টকাত মোৰ কপালৰ ঘাম নিহিত হৈ আছে।সেয়ে বাৰিষা বতৰত কেঁচা ৰাস্তাৰ হৰলিক্স মিহলোৱা পানীৰ দৰে ঘেলঘেলীয়া বোকা পানীৰ টোপাল এটাও মোৰ এই বাইকখনত পৰিলে মই কষ্ট পাওঁ।সেয়ে বাৰিষা কালছোৱাত মই খোজকাঢ়ি মূল পথলৈ ওলাই যাওঁ।বাছ বা আন বাহনৰ দৌৰাত্ম্য আমাৰ এই ৰাস্তাটোত অভাৱ নাই।

      ' মোৰ পৰিচয়টো দিয়াই নাই।মোৰ নাম অপূৰ্ব গগৈ।মই গোলাঘাট চহৰৰ এটা ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠানত চাকৰি কৰোঁ। এইটো এটা বহুমুখী প্ৰতিষ্ঠান;নাম -ৰহমান প্ৰা. লি.।এই প্ৰতিষ্ঠানত ' ডেকৰ বা ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনিঙৰ অৰ্ডাৰ লোৱা হয়।ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনিঙৰ কৰ্চ সম্পূৰ্ণ কৰি মই এই প্ৰতিষ্ঠানতে কাম পাওঁ। এতিয়ালৈকে বিভিন্ন ৰিস্ক,তিতা-কেঁহাৰ মাজেৰে উক্ত প্ৰতিষ্ঠানতে কৰ্মৰত হৈ আছোঁ।মোটামোটি প্ৰতিষ্ঠানটোৰ ব্যৱসায় ভালেই।

     এইকেইদিন বৰষুণৰ প্ৰকোপ বাঢ়িছে।ব'হাগ -জেঠতে কলহৰ কাণে ঢলাদি ঢালিছে।নতুনকৈ মাটি দিয়া ৰাস্তাটো বৰষুণৰ তাণ্ডৱত এনেকুৱা উহোৱা গেলা দিছে যে সাৱধানেৰে নগ'লে বোকাই পেণ্টত ফুলাম জালিকাৰ সৃষ্টি কৰে।এইকেইদিন বৰষুণৰ কাৰণে এমপ্লয়ি সকলোৰে অফিচ পাওঁতে দেৰি হৈছে।পেহাই একো কোৱা নাই।অ' ' পেহা কোন কৈ থওঁ।পেহা হৈছে আমাৰ বচ। আমি এমপ্লয়ি বিলাকে বচৰ নাম পেহা ৰাখিছোঁ।পেহাই আকৌ এমপ্লয়িসকলৰ কেনেকৈ খুঁট এটা উলিয়াই দুটা কথা শুনাব পাৰি তাৰে সুযোগ বিচাৰি ফুৰে।এমপ্লয়িবিলাকে একো নকয় যদিও কেতিয়াবা অযথা কথাত লেকচাৰ দিলে দুই এক এমপ্লয়িয়ে মাত নমতাকৈ নাথাকে।তাতেই পেহা নাৰাজ হৈ যায়।চাকৰি ডিচ- মিচ নকৰিলেও লাডেনক কথাটো জনায়।তেতিয়া আকৌ লাডেনৰ ভাষণ শুনিবলৈ সাজু থাকিব লগীয়া হয়। ' ' এই লাডেন কোন কওঁ- এই লাডেন হৈছে আমাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ মালিক। আমি তেওঁৰ নাম লাডেন ৰাখিছোঁ।অৱশ্যে দুই এক এমপ্লয়িয়ে তেওঁক  এসময়ৰ বি গ্ৰেড হিন্দী চিনেমাৰ চিনাকি ভিলেইন বাবা নায়ক বুলিও কয়।দেখাতো একে।

    প্ৰতিষ্ঠানটোত কাম কৰি এনেই বেয়া নালাগে।সহকৰ্মী কেইজনৰ লগতো মোৰ ঘনিষ্ঠতা আছে।নৃপেনদা,ৰাণাকমল দা,চিত্ৰলেখা,কাজৰী বা,সংগীতা বা, বৰানী বাইদেউহঁতক ভাল লাগে।কাজৰীবা সংগীতা বাহঁতে কিবা সমস্যা 'লে সহায়ো কৰে।

   অফিচটোত একেবাৰে অপচন্দৰ সহকৰ্মী গৰাকীয়ে ' 'জী পেহী।পেহা মানে আমাৰ বচৰ তেওঁ- সেইবাবে পেহী বুলি কওঁ সকলোৱে।বচৰ ঘৈণী হোৱাৰ বাবে লেবেলটো অলপ বেছি।বচগিৰি জাহিৰ কৰি থাকে।কিন্তু আমিতো তেওঁক বচ বুলি মানিব নোৱাৰোঁ। একেলগে কাম কৰোঁ যেতিয়া তেওঁ আমাৰ চকুত এগৰাকী সহকৰ্মীহে।বচগিৰি দেখুৱাই নতুন নিয়ম উলিয়ালেও আমি তাক ফল' কৰিব নোৱাৰোঁ।
       *************

      তিতিবুৰি গেলা এসোপা খচি খচি অফিচ সোমাইছোঁ কি নোসোমাইছোঁ - বচে মাতিলেই।খঙটো টিঙিচকৈ উঠিলেই - কৰোঁ বুলিয়েই কৰেনে কি জানো!কান্ধৰ বেগটো ননমোৱাকৈয়ে বচৰ কেবিন পালোগৈ।চুলিৰ পৰা টোপটোপ কৈ পানীৰ টোপালবোৰ পৰি চোলাৰ কান্ধ তিতি আছে।লগতে খঙটোও।
-"ছাৰ মাতিছিল?"
-"' অমূল্য শইকীয়াৰ প্ৰজেক্টটো তোমাক দিয়া হৈছেই।পৰহিৰ পৰা কামটো ষ্টাৰ্ট কৰিবা বুলি মই শইকীয়াক জনাইছোঁ। -বাৰু ' যোৱা।"

    খঙৰ প্ৰকোপটো বাঢ়ি 'ল।মাত্ৰ সেইটো কথা।একেটা কথাকে এইকেইদিন কৈয়ে আছে - শুনিয়ে আছোঁ,কাণ যেন ঘোলা 'ব। আহি নিজৰ ঠাইত বেগটো থৈ ৰুমালখন উলিয়াই মূৰটো মোহৰাত লাগিলোঁ।সহকৰ্মী সংগীতা বা আৰু বৰতামুলী আহিছে।তেওঁলোকৰো অৱস্থা তথৈবচ।

  "-কি ' অপূৰ্ব বতৰটোৰ দৰে তোমাৰ মুডটোও দেখোন গেলা ডাৱৰীয়া যেন হৈ আছে?বিজুলী ঢেৰেকনি ' নেকি ?" - সংগীতাবায়ে মোৰ ফালে চাই সুধিলে।

" - ইয়াৰ মুডটো কেতিয়ানো ডাৱৰীয়া কেতিয়ানো চেঙচেঙীয়া ' একো ধৰিবই নোৱাৰি।কি 'লনো?" -কিবা এটা কোৱাৰ আগতেই বৰতামুলীয়ে মাত লগালে।

" -মোৰনো নহয় কি?তিতিবুৰি আহি পাইছোহে,বেগটো 'বলেই পোৱা নাই,এজনে মাতিলেই নহয়।"

"-কি 'লে?"
"-কিডাল 'বনো,সেই একেটা কথাই- অমূল্য শইকীয়াৰ প্ৰজেক্টটোৰ কথা।"
"-একেটা কথাকে!!"
"-তাকেইতো- আমি যেনিবা দায়িত্ব নুবুজোহে।চৰ্ট মেমৰী বুলি ভাবে 'বলা!"

   কথাখিনি কৈ থাকোতেই জিয়া ওলালহি।সেয়ে কথা-বতৰা সিমানতে যতি পৰিল।জিয়া আমাৰ অফিচৰে পিয়ন।তাইক পিছে সকলোৱে জিঞা বুলিহে কয়।কাৰণো আছে।জিয়া অকল কাগজ পত্ৰ ফাইলৰ পিয়ন নহয়;তাই কোনে কি কৰিছে কি পাতিছে তাৰো পিয়ন। অৰ্থাৎ জিঞাৰ দৰে ভুৰুংকৈ গৈ পেহাক কথা লগায় যি দেখে।এতিয়াও সেয়ে আমি তিনিজন চুপ থাকিলোঁ।ৰেকৰ্ডাৰে ৰেকৰ্ড কৰি 'লে ছচিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইটত মেলাদি গোটেইখন পেহাৰ সন্মুখত মেলি দিলে আকৌ অফিচলৈ তাঁত বাতি চুৰু হৈ যাব।
       বৰতামুলীৰো সদায় আপত্তি,পেহাই হেনো তাইক কেবিনলৈ মাতিয়ে থাকে।কামত বহেহে-জিয়া নিমন্ত্ৰণ লৈ আহেই।এনেই তাইৰ স্বাস্থ্য পৰা -ক্ষীণ, আকৌ যদি এনেকৈ তাঁত- বাতি কৰি থাকে কোনোবা দিনা লুটি খাই পৰিব মূৰ ঘূৰাই।তাই লাঞ্চব্ৰেকত বকি থাকে।ইফালে ঘৰত থকাৰ সময়তো ফোন কৰি থাকে।আমি কি ' ভাবি নাপাওঁ।পেহাৰ ডিমাগত কি চলিছে বা কি চলি থাকে বুজা টান।কিতাপৰ আখৰ পঢ়িব পাৰি,কিন্তু মনৰ আখৰ পঢ়িব নোৱাৰি।
    -ফালি চাবলৈ তামোলো নহয়। 

(ক্ৰমশঃ)




বিশ্বজিৎ ডি চেতিয়া
(8403091651)