বেটুপাত

বেটুপাত

Tuesday, 19 March 2019

সম্পাদকীয় দু-আষাৰ

নমস্কাৰ,
সুবাসৰ সমূহ শুভাকাংক্ষী তথা পঢ়ুৱৈ আৰু লিখক সমাজক আগন্তুক ৰঙৰ উৎসৱ ফাকুৱাৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছো । আমি আপোনাসবৰ ওচৰত খুবেই দু:খিত কিয়নো যোৱামাহৰ সংখ্যাটি বিশেষ অসুবিধাৰ বাবে প্ৰকাশ কৰিব পৰা নগ'ল । সেয়ে এই মাৰ্চ মাহৰ সংখ্যাটি যোৱা সংখ্যাৰ প্ৰকাশৰ যোগ্য লেখা সমূহৰ লগত একেলগে প্ৰকাশ কৰা হৈছে ।
        ফাকুৱা বা হলি ভাৰতৰ প্ৰধান উৎসৱ সমূহৰ ভিতৰত এটা । উল্লেখযোগ্য যে ভাৰতৰ লগতে নেপালতো ফাকুৱাৰ বিশেষ তাৎপৰ্য আছে । জাৰ কালিৰ শেষত বসন্তৰ প্ৰাক মুহুত্ব ফাকুৱা হৈ পৰে হিন্দু সমাজৰ ন প্ৰকৃতিক আদৰাৰ উৎসৱ । এই ৰঙৰ উৎসৱ হৈ পৰক সকলোৰে বাবে প্ৰেমৰ উৎসৱ । সম্বন্ধবোৰ যেন এই ৰঙেৰে জিলিকি উঠে । চিগা সম্বন্ধবোৰ যেন নতুনকৈ গঢ় লৈ উঠে আৰু ৰামধেনুৰ ৰঙৰ দৰে জিলিকি উঠে । সেয়েহে সুবাসৰ এই সংখ্যাত প্ৰেম আৰু ৰঙৰ সংমিশ্ৰন দিবলৈ আমি যিমান পাৰো চেষ্টা কৰিছো ।
    ধন্যবাদ ।

Monday, 18 March 2019

ঈশ্বৰক ক'ত পাম (পাঞ্চুৰিকা শইকীয়া)



গোলাঘাটৰ আঠেখলীয়া নামঘৰ, যোৰহাটৰ ঢেঁকীয়াখোৱা বৰনামঘৰ, শিৱসাগৰৰ শিৱদৌল, তিনিচুকীয়াৰ টিলিঙা মন্দিৰ,কাৰ্বি আংলঙৰ দেওপানী থান  ইত্যাদি ধৰ্মীয় উপাসনাস্থলীবিলাকলৈ সময়ে সময়ে চকু দিলে ডেকা-গাভৰুৰ(নৱপ্ৰজন্মৰ)ভিৰ প্ৰায়ে পৰিলক্ষিত হয়। গভীৰতালৈ প্ৰৱেশ নকৰাকৈ উপৰুৱাকৈ চালে ই বাৰু কি সূচায়? দুৰ্গাপূজা, কালীপূজা,সৰস্বতী পূজা বা অন্যান্য আধ্যাত্মিক অনুষ্ঠানবিলাকত বিভিন্ন ধৰণৰ সৌন্দৰ্যচৰ্চাৰে বিশেষকৈ যুৱতীসকলৰ সমাগম উল্লেখযোগ্য। অতি সাধাৰণ কথা এটাতে এইঅনুষ্ঠানবিলাকৰ (যেনে- আঠখেলীয়া শপত,ঢেঁকীয়াখোৱা নামঘৰৰ শপত আদি) নামত শপত খোৱাটো যুৱচামৰ মাজত প্ৰচলিত প্ৰথা। ইয়াৰ অৰ্থ বাৰু তেওঁলোকে বুজেনে? নে এনেই মাত্ৰ ক'ব লাগে বাবেই কয় সেইটোহে বোধগম্য নহয়। মূল কথাটো হ'ল ঈশ্বৰ বিশ্বাস কম বা বেছি হোৱাতো আচল কথা নহয়, বৰ্তমান যুৱপ্ৰজন্মৰ মাজত নৈতিকতাৰ অভাৱ হোৱাটোহে আচল কথা।বিশ্বায়নৰ বিভিন্ন আহিলাবিলাকে কাৰোবাক অলপ সময়ৰ বাবে ঈশ্বৰ চিন্তা বা প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ সময় দিবনে? তথাকথিত ঈশ্বৰ বা ধৰ্মৰ ঠিকাদাৰসকলে যুৱক-যুৱতীসকলক তেওঁলোকৰ কাৰ্যসূচীৰ ওচৰ চপাই ল'বনে? যুৱচামক পতিয়ন নিয়াব পৰাকৈ আধ্যাত্মিক যুক্তিসমূহ বিজ্ঞানসন্মতভাৱে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰিবনে? আজি ধৰ্মৰ নামত ৰক্তপাত , ঈশ্বৰৰ নামত লুন্ঠন আদিবিলাকে নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত যিধৰণে বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে,এইসমূহে তেওঁলোকক  ঈশ্বৰমুখী কৰিব পাৰিবনে? যুৱচামৰ বিকৃত মানসিকতা গঢ়লৈ উঠাৰ মূলতে কিছুক্ষেত্ৰত ধৰ্মৰ   গাদীৰক্ষকসকলৰ স্বাৰ্থ নিহিত হৈ থকাটো নিশ্চয় নুইকৰিব নোৱাৰি। আমাৰ মাজত ধৰ্মৰ বিভিন্ন শাখাবিলাক কাঠফুলাৰ দৰে গজি প্ৰকৃত সত্যৰ পথ ৰুদ্ধ কৰি দিয়াৰ ফলত যুৱচামে প্ৰকৃত পথৰ সন্ধানত হাবাথুৰি খোৱাতকৈ এইবিলাক 'outdated' বুলি বাদ দিয়াটো একো আচৰিত কথা নহয়। একোজন বিয়াগোম ধৰ্মগুৰু (বাবাজী) কিছুদিনৰ বাবে বিখ্যাত হৈ প্ৰচাৰ লাভ কৰি এদিন বিভিন্ন কেলেংকাৰিত পতিত হৈ ৰঙাঘৰৰ ভাত খাব লগা হোৱাৰ উদাহৰণো অলেখ। এইসমূহ দেখি -শুনি যুৱচাম বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ দোমোজাত ৰৈ গৈছে ঈশ্বৰক পাম ক'ত? এইক্ষেত্ৰত যুৱচামক সঠিক পথৰ সন্ধান দিয়াটো একান্তই আৱশ্যকীয়।

-পাঞ্চুৰিকা শইকীয়া
 গোলাঘাট 

ফাকুৱা বা দৌলোৎসৱ ( -প্ৰণৱ কুমাৰ দাস)



  ফাগুন অসমীয়া বছৰৰ একাদশ মাহ।ফাগুন ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ অন্য নাম।প্ৰকৃতিৰাণীৰ ৰূপ সলনিৰ সময়ছোৱাতে হয় ফাগুনৰ আগমন।ফাগুনে প্ৰকৃতিক লঠঙা কৰি আকাশত শিমলু,পলাশ,মদাৰৰ জুই ফুলায়।চৌপাশৰ উৰুঙা,ৰিক্ত ভাৱে মন কৰে ৰিঙা ৰিঙা।ইয়াৰ মাজতে মনক জীপাল কৰিবলৈ আগমন হয় ফাকুৱা বা দৌলোৎসৱৰ।ফাকুৱাই বৰ্ণিল কৰে পৃথিৱীৰ ৰূপ বৈভৱ,চৌপাশে উঠে ৰঙৰ মৃদু মধু গুঞ্জন,মনাকাশত তিৰবিৰাই উঠে ৰঙৰ বৰ্ণালী।
       "চৌদিশে ফাকু উৰে
        আবিৰ চন্দন বদনতে.."
 অসমৰ বিভিন্ন সত্ৰত পালন কৰা হয় ফাকুৱা বা দৌলোৎসৱৰ।বৰদোৱা,বৰপেটা,পাটবাউসী,গণককুছি আদিৰ উপৰিও কমলাবাৰী,গড়মূৰ আদি সত্ৰসমৃহতো পালন কৰা হয় ফাকুৱা বা দৌলোৎসৱৰ।
      শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ২১বছৰ বয়সত নগাঁৱৰ বৰদোৱাৰ পাতেকীবাৰীত দৌলোৎসৱৰ পাতনি মেলিছিলবলোৰাম আতৈক মথুৰাপুৰলৈ পঠিয়াই সাতকড়িৰ বিনিময়ত সাতকলহ প্ৰাকৃতিক ফাকুগুড়ি আনি দিন বাৰ চাই ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত এই দৌলোৎসৱৰ পালন কৰিছিল।
     দৌলোৎসৱত হোলীগীতৰ গুৰুত্বক উলাই কৰিব নোৱাৰি।তাৰ ভিতৰত কেইটিমান উল্লেখযোগ্য হোলীগীত হ'ল-
    "ৰংগে ফাগু খেলে চৈতন্য বনমালী
     দুই হাতে ফাগুন্তা সিঞ্চত মুৰাৰী"

"বাৱে ঢাক ঢোল বেৰী মৃদংগ খঞ্জুৰী
 তাল কৰতাল,কৃষ্ণকো আৱৰি।"
     
     হোলীগীতসমূহে জীপাল কৰি ৰাখিছে দৌলোৎসৱৰ মহানন্দক।ফাগুনী পছোৱাৰ তালে তালে ভাৰতীয় সংস্কৃতিও যেন নাচি উঠে এই মধুৰ ক্ষণত।নাঙঠ গছ-লতিকাইও যেন ৰৈ থাকে ফাকুগুড়িৰ পৰশ পাবলৈ।
      ফাকুৱা ৰঙৰ উৎসৱ।লগতে পাৰস্পৰিক সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰীডাল সুদৃঢ় কৰাৰো এক অমল উৎস।সাময়িকভাৱে হ'লেও চিন্তা-ভাৱনাৰ পৰা মুক্ত হৈ ফাকু খেলাৰ মাধ্যমেৰে সকলোটি এক আত্মিক বন্ধনত বান্ধ খাই পৰে আৰু ৰঙেৰে ৰঙীন হৈ ভেদভাৱ পাহৰি উলাহেৰে গায়-

     "আজি ৰঙে ৰঙে একাকাৰ
      আহা ভাই খেলোঁ সৱে
      মিলি প্ৰাণে প্ৰাণ.."

   -প্ৰণৱ কুমাৰ দাস
  ঠিকনাঃজু তিনিআলি,গুৱাহাটী

ফাগুনৰ স্কেছ( -বিশ্বজিৎ ডি. চেতিয়া)




"ফাগুনী জোনাক ঐ
আহিছ কি বাতৰি লৈ
বাঁহীটি বাজিছে সুৰটি আহিছে
মন উৰণীয়া কৈ.."
      (পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা)

ফাগুন,
         এটি মাহেই নহয়।ফাগুন মন- মগজু আন্দোলিত কৰা এটি নাম।ফাগুন প্ৰাণৰ একোটি গান।(হয়তো বিষাদৰ এবুকু বান।)

 শীতৰ কুঁৱলীকোমল আৰ্দ্ৰতা ফালি ধৰালৈ নামি আহে ফাগুন।শিমলু,পলাশ,মদাৰৰ ৰং সানি আকাশ কৰে ৰাঙলী।ডেকামনত প্ৰেমৰ মৃদু মধু গুঞ্জন তুলি কাণে কাণে কয় 'মই ফাগুন'।বুকুৰ আঁচল খহোৱা পছোৱাছাটিৰ পৰশত উন্মনা হোৱা ডেকামনে হৃদয়ৰ গুণগুণ অনুভৱ সানি ৰচে জাপ জাপ প্ৰেমৰ সুগন্ধি চিঠি।
       
       "ফাগুনৰ গুণগুণ
       মধু গুঞ্জন
       উন্মনা মন আজি
       উন্মনা মন।"
        (তফজ্জুল আলি)

আকুল হৈ পৰে প্ৰেমিক হৃদয়,ৰং সানি উৰি ফুৰা বৰ্ণিল চিলাক সোধে বাতৰি,আহিব চিঠি ফাগুনৰ ৰং সানি,হৃদয় হ'ব মুকলি।

 "মোৰ ফাগুন আছেহি আহি ৰৈ
  তোমাৰ কথাকে ক'বলৈ.."
      (হেমেন হাজৰিকা)

ফাগুন ভৰুণ
ফাগুন প্ৰেমৰ
ফাগুন হেঁপাহৰ

তথাপিও ফাগুন বদনামী।
চৌপাশ ধুঁৱলি-কুঁৱলি কৰি ফাগুনে প্ৰকৃতি বনৰ বস্ত্ৰ হৰি জ্বলায় জুই।ৰক্তিম হয় আকাশ;ধূমায়িত হয় আকাশ।

"বাউলী বতাহে কয়,মই ফাগুন
ধূলিয়ৰি ধুমুহাই কয়,মই ফাগুন।"
     (দিপাংক শইকীয়া)

বিষাদত গছ- লতিকাৰ চকুলো সৰাপাত হৈ সৰে।সৰ্পিল পথৰে মিতিৰালি পাতি সৰাপাতে গাঁঠে বিষাদৰ মালা।
চৌপাশ উৰুঙা
চৌপাশ ৰিক্ত
তথাপিও ফাগুনে আশা আনে।আশাত বন্দী সকলো।বাট চায় বসন্ত বৈভৱ অহালৈ।ফাগুনৰ বৰ্ণিল আবিৰ সানি বসন্ত আহিব,জলাশীষ সিঁচিব,কুঁহিপাতে আকৌ হাঁহিব,জীপাল হ'ব সেউজী ধৰণী।ফাগুনতেই থাকে যে প্ৰকৃতিৰ জীপাল হোৱাৰ ৰহস্য।

 "লঠঙা গছ লতিকাৰ
 গোপন আশা-হেঁপাহৰ মিচিকিত
 উৰুঙা উৰুঙা প্ৰেমিক মনত
  ৰঙীয়াল শিমলু বনত
  মই প্ৰাণময়ী সেউজীয়া দাপোণ."
        (দিপাংক শইকীয়া)

 -বিশ্বজিৎ ডি. চেতিয়া
ফোনঃ৯১০১৮৮৯৭৭৯

প্ৰেম বিষয়ক একলম (সুকন্যা হাজৰিকা)



          প্ৰেম দুটি শব্দৰ মিঠা অনুভূতি । য'ত দুখন হৃদয়ৰ মাজৰ গঢ় লৈ উঠে মৰম ভালপোৱাবোৰ ৷ প্ৰেম মাথো অনুভৱহে কৰিব পাৰি ৷ প্ৰকাশ কৰি বা বুজাই শেষ কৰিব নোৱাৰি । প্ৰেম সকলোৰে জীৱনলৈ আহে । সঁচা প্ৰেম স্বৰ্গীয় ৷ প্ৰথম প্ৰেমে অন্তৰত শিহৰণ জগাই তোলে । প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰা প্ৰথম প্ৰেমৰ অনুভৱবোৰেই মনৰ মাজত অংকুৰিত হয় এটি এটি কবিতাৰ ৰূপেৰে । হয়তো কাৰোবাৰ বাবে প্ৰেম হ’ব পাৰে সঞ্জীৱনী সুধা, আন কাৰোবাৰ বাবে জীয়াই থকাৰ সাহস অথবা প্ৰেৰণা ৷

          প্ৰেমে কাৰোবাৰ জীৱন সলনি কৰি নতুন জীৱন দান কৰিব পাৰে ৷ আকৌ এই প্ৰেমেই কেতিয়াবা কাৰোবাৰ জীৱন ধবংসও কৰি তুলিব পাৰে । দুখন হৃদয়ৰ মাজত জাগ্ৰত হোৱা ভাললগাবোৰেই ৰূপান্তৰিত হয় প্ৰেমলৈ ৷ প্ৰেমত  দুখন হৃদয়ৰ মিলন হয়, য'ত এজন অবিহনে আনজনৰ জীৱন হয়তো আধৰুৱা । প্ৰকৃত প্ৰেম   ইজনে সিজনক লৈ পৰিপূৰ্ণ সামান্য দূৰত্ব, বিশ্বাস আৰু বুজাবুজিৰ অবিহনে সম্পৰ্ক এটাত  ঘূণে ধৰিব ধৰে । সেইয়ে সম্পৰ্ক এটা সুন্দৰকৈ ধৰি ৰাখিব পৰাকৈ  বিশ্বাস, বুজাবুজি, আন্তৰিকতা, শ্ৰদ্ধা আৰু উপযুক্ত সন্মানৰ প্ৰয়োজন ।

          সকলোৰে বাবে প্ৰেমৰ সংজ্ঞা ভিন ভিন । যদিও আজিলৈকে কোনেও প্ৰকৃত প্ৰেমৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াব পৰা নাই । প্ৰেমৰ সংজ্ঞা কেৱল প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নহয় । প্ৰেমৰ  সংজ্ঞা বিশাল পৰিসৰৰ মাজত আৱদ্ধ । মাতৃৰ সন্তানৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম, প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যৰ  প্ৰতি থকা প্ৰেম, নিজ দেশ, জাতি, মাটিৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম, স্বামীৰ নিজ পত্নীৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম, জীৱ জন্তুৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম ইত্যাদি ।

          সচাঁ প্ৰেম আজন্ম অবিশ্ৰান্ত অবিচ্ছেদ্য চিৰ শাশ্বত এক পবিত্ৰ বন্ধন । প্ৰেম হ'ল হৃদয়ৰ অবিনাশী সত্বা, যাক কেতিয়াও শেষ কৰিব নোৱাৰি । তেনে অমৰ প্ৰেম কাহিনীও ইতিহাসৰ পাতত সাক্ষী আছে।

          ইতিহাসৰ পাতত অমৰ প্ৰেম কাহিনীও পঢ়িবলৈ পাওঁ ৷ উদাহৰণ স্বৰূপে চাহজাহানৰ প্ৰিয়তমা পত্নী মমতাজৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমক চিৰযুগমীয়া কৰি তুলিবলৈ সৃষ্টি হৈছিল বিশ্বৰ সপ্তম আশ্চৰ্যৰ অন্যতম তাজমহল । এই তাজমহলেই হ'ল চাহজাহান আৰু মমতাজৰ চিৰ শাশ্বত প্ৰেমৰ  কীৰ্তি স্বৰূপ । ঠিক তেনেদৰে জংকী-পানেই , ৰোমিঅ-জুলিয়েটৰ প্ৰেম আজন্ম । যি সদায়েই চিৰসেউজ  হৈ থাকিব । যি প্ৰেমেই নহওঁক কিয়  সেই প্ৰেম হ'ব লাগে নিস্বাৰ্থ, হৃদয়ৰ পৰা বৈ অহা নিভাঁজ  মৰম আৰু আন্তৰিকতাপূৰ্ণ ।

✍ সুকন্যা হাজৰিকা
       বোকাখাত
       8133878960

প্ৰেমৰ ফাগুন(দিগন্ত কলিতা)



          ফাগুন মানেই যেন যৌৱনৰ সমাহাৰ । ফাগুনৰ পলাশ, মদৰাৰ ৰঙতে ৰঙীন হৈ জগাই তোলে যৌৱনৰ কামনা বাসনা । যি নদীৰ ঢৌৱে খেলি এক মৃদু কোলাহলৰ সৃষ্টি কৰে ঠিক সেইদৰে কাতৰ হৈ উঠে বহু প্ৰেমিক প্ৰেমিকাই এনেই সময়তে । মানুহৰ জীৱনলৈ যৌৱন অহাৰ দৰেই প্ৰকৃতিৰ বুকুলৈও নামি আহে যৌৱনৰ বতৰা । ফাগুন মাহ, বসন্ত ঋতুৰ আগমনৰ লগে লগে ন-কুঁহিপাতৰ সাজ পৰিধান কৰি গছ লতিকাই সজাই তোলে প্ৰকৃতিক । ফাগুন মাহৰ লগে লগে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জাক জাক চৰাই আহি ভৰাই পেলাই বননি । ফাগুনৰ পৰশতে আনন্দত মতলীয়া হৈ উঠে বননিৰ জাক জাক পখী । কোনো অজান দেশৰ কুলিটি আহি কু-উ কু-উ মাতেৰে সকলোৰে মনত জগাই তোলে বসন্তৰ আগজাননী । শুনা যায় কেতেকীজনীৰ সেই হিয়া ভগা বিননী । কেতিয়াবা এনেই লাগে ফাগুনৰ পছোৱাই সকলো দুখ কাতৰ উৰুৱাই লৈ যাব, দি যাব কিছু মধুৰ স্মৃতিৰ সুবাস । প্ৰকৃতিৰ এই অকৃত্ৰিম ৰঙৰ মাজত যেন পাহৰি যাব পাৰি হৃদয়ৰ অব্যক্ত বহু বেদনা ।
          ফাগুন কেৱল গীত, কবিতাৰ মাজতেই আবদ্ধ বুলি ভবাটো ভুল হ'ব । ফাগুন সকলোৰে হৃদয়ৰ মাজত ফুলি থকা পলাশ, সোণাৰু ফুলৰ দৰে । ফাগুন মানেই প্ৰেম । বসন্ত এই বতৰতে ডেকা গাভৰুৰ জীৱনতো এই ফাগুনেই প্ৰেমৰ ফুল ফুলাই, প্ৰেমৰ জোৱাৰত মনবোৰ উৰি যায় আলসুৱা মেঘ হৈ আকাশৰ বুকুলৈ  । এই ফাগুনতে মানুহৰ মনবোৰ কমোৱা তুলাৰ দৰে উৰিবলৈ লয় । ফাগুন মানেই ধূলি, ফাগুন মানেই নৈ পাৰ অথবা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দাঁতিত ফুলি থকা সোণাৰু হালধীয়া থোপা থুপি ফুলবোৰৰ মাজত লুকাই থাকে অলেখ পলাশ ৰঙীন ভালপোৱা । পলাশ ৰঙীন পাহিয়ে মানুহৰ মনতো ৰঙীন আশাৰ ফুল ফুলাই । সেয়েহে গীতিকাৰৰ ভাষাৰে গীতত গাইছে
" পলাশৰে ৰং কোনেনো সানিলে
এটা মিঠা সেউজীয়া বননিত
আৰু তোমাৰ কোমল চাৱনিত "
          এই ৰঙৰ আধাৰতে ফাগুন মাহত অনুস্থিত হয় ফল্কু উৎসৱ, ফাকুৰ ৰং । স্বয়ং ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণয়ে এই ফাগুন মাহতে গোপীসকলৰ লগত ফাকুৰ ৰং খেলি দৌল যাত্ৰা কৰিছিল । " ফাকুৰ উৎসৱৰ অন্তত ইজনে সিজনলৈ ছটিওৱা বোকা পানীৰ উৰ্ব্বৰা পৃথিৱীৰ বুকুত শস্য-শ্যামল হ’বলৈ কামনা কৰা হয় বুলি লোক বিশ্বাস আছে ।
          যদিও আমি ফাগুন মানেই প্ৰেম বুলি কওঁ । সেই প্ৰেম জানোঁ সকলোৰে সফল হয়, নিশ্চয় নহয় । তথাপিও প্ৰেম হয় । ফাগুন  অহাৰ দৰেই সকলোৰে হৃদয়ত প্ৰেম জাগে । প্ৰেমত বিফল হোৱা জনেও কাতৰে হ'লেও কয় - " ফাগুন আহিল বনত, ফাগুন আহিল মনত "
মোৰ প্ৰেমৰ ফাগুন ।।

✍ দিগন্ত কলিতা
      ৯০৮৫১-৩৭৬৩২

চেলেকা পোকৰ ভোক ( -বিশ্বজিৎ ডি. চেতিয়া)


          খণ্ড-৭

ক্ৰমশঃ অফিচটোৰ সকলোৰে মনবোৰ বেয়া হৈ আহিবলৈ ধৰিছে।বিশেষকৈ বছৰ মেজাজটোক লৈ সকলোৱেই অসন্তুষ্ট হৈ পৰিছে।হকে-বিহকে বছৰ পৰা গালি শুনি শুনি সকলোৰে অশান্তি লাগিছেগৈ।ইফালে লাডেনৰ গৰগৰণি আছেই।সকলোৰে মুখত মাথোঁ এটাই কথা-"কাম বাদহে দিম আৰু-।""ভাতৰ তিতা খাব পাৰি;মাতৰ তিতা নোৱাৰি।"এইকেইদিন ষ্টাফৰ অজয় ভালকৈ লাডেনৰ পাল্লাত পৰিছে।বেটাৰ মূৰ গৰম-সি অফিচৰ ক্লাৰিকেল দিশটো চায়।সহযোগী হিচাপে বছো থাকে।কিন্তু সঠিক হিচাপ দিয়াত ব্যৰ্থ হৈছে অজয়।কিনো হৈছে সি নিজেও ধৰিব পৰা নাই।বছেও গা এৰা দিছে।অজয়ৰ ওপৰতে সকলো পৰিছে।কথা গৈ এনে এটা পৰ্যায় পাইছেগৈ যে যদি অজয়ে হিচাপ দাখিল কৰাত ব্যৰ্থ হয় তেন্তে সি সকলো টকা ভৰিব লাগিব অন্যথা পুলিচী মোকৰ্দমা হ'ব।কেইবা লাখ টকা ইয়াত বেলেন্স দেখুওৱা হৈছে;কিন্তু যিসকল ব্যক্তিৰ বেলেন্স থকা বুলি দেখুওৱা হৈছে তেওঁলোকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি গম পোৱা গ'ল যে তেওঁলোকে সকলো টকা আদায় দিছে।অজয় কিংকৰ্তব্য বিমূঢ় হৈ পৰিছে।আচৰিত হৈছোঁ অজয় বাৰু সঁচাকৈ এই ধন হৰলুকিকৰণত জড়িত আছে নেকি!কাকো ধৰিব নোৱাৰি।বিশেষকৈ মানুহৰ মন বুজা টান।
    দুপৰীয়া লান্স ব্ৰেকৰ আগে আগে হঠাৎ বছৰ কেবিনৰ পৰা অলপ হূলস্থূলৰ শব্দ ভাঁহি আহিল।লাডেনো নাই,অজয়ো নিজৰ ঠাইত বহি কামত ব্যস্ত।তেন্তে হূলস্থূল কিহৰ-সকলোৱে ঠিয় হৈ এজনে আনজনৰ চকুলৈ চোৱা-চুই কৰিবলৈ ধৰিলে।কথা কি! "ঐ গৌৰৱ,চাওঁ এইফালে আহচোন-" "কি হ'লনো?বৰ ডিচটাৰ্ব কৰ অ'।"গৌৰৱে বছৰ কেবিনৰ ফালেই কাণ উনাই আছিল।
"অহ হৌ ছৰী ছৰী ছাৰ।ঐ গড়ালত কি হৈ আছে?বৰ যে হাল্লা গোল্লা যে?"
"এহ ৰহচোন।মেমনীযে আহিছে।তেওঁৰ লগতে কিবা তৰ্কাতৰ্কি।"
 হঠাৎ এগৰাকী মহিলা বছৰ কেবিনৰ পৰা ফোঁফোঁৱাই ওলাই গুচি গ'ল।মহিলাগৰাকী খঙত ওলাই যোৱাৰ দৰেই লাগিল।
 "সেইজনী মেমনীৰ লগতে ..."
"অ' এখেতকচোন আজি এমাহমানৰ পৰা বছৰ লগত প্ৰায়ে দেখা পোৱা হৈছোঁ।সদায়েচোন হাঁহি মাতি থাকে।আজি কি হ'ল বা!"
 "পিছে কথা এটা ,মানুহগৰাকীৰ কেছটো নগেন যেন পাইছোঁ.. !"
  "কি কেছ নগেন?"
হঠাৎ কেবিনৰ পৰা বছ ওলাই অহাত গৌৰৱৰ কেছ নগেনৰ কথাটো জনাই নহ'ল।সি বছক দেখি এনেই ফাইল এটা লৈ আঁতৰি গ'ল।বছে তালৈ ঘোপাকৈ চালে।
 "অপূৰ্ব কেবিনলৈ আহিবা।"
"হ'ব ছাৰ।"
বছৰ মেজাজ বেয়া।মোক কথাটো কওঁতেও ধৰিব পাৰিলোঁ।কিন্তু মোকহে বা কিয় মাতিলে!
    "ছাৰ কিয় মাতিছিল?"বছৰ কেবিন পায়ে সুধিলোঁ।
 "অ' ...এইখন লোৱা।"
বছে কাগজ এখন মোলৈ আগবঢ়াই দিলে।কাগজখন চাই মই অবাক।মোক চাকৰিৰ পৰা নিলম্বিত কৰা হৈছে।কিন্তু  কিয়!
"ছাৰ  এইয়া কি?মোক কিয় নিলম্বিত কৰা হৈছে?মই কি কৰিলোঁ?"
"পঢ়ি চোৱা-নিজেই গম পাবা।"
 "ছাৰ এইয়া মিছা অপবাদ। মোৰ ওপৰত মিছা অপবাদ জাপি দিয়া হৈছে।এইয়া এক ষড়যন্ত্ৰ।"
"ষড়যন্ত্ৰ নে?প্ৰমাণ আছে।প্ৰমাণ থকা বাবেহে এইয়া কৰা হৈছে।এতিয়া তুমি যাব পাৰা।"
"ছাৰ....!"
 (আগলৈ)