বেটুপাত

বেটুপাত

Friday, 31 August 2018

মুখ্য সম্পাদকৰ কলমত

নমস্কাৰ পাঠকবৃন্দ……

      পোনপ্ৰথমে সুবাসৰ সমূহ পাঠকবৃন্দৰ ওচৰত আমি ক্ষমা ভিক্ষা কৰিছো এইমাহৰ সুবাসৰ প্ৰকাশত কিছু বিলম্ব হোৱাৰ বাবে।
      এই আগষ্ট মাহতেই আমি লাভ কৰিছিলো আধুনিক ভাৰতৰ স্বপ্নদ্ৰষ্টা প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্রী ভাৰত ৰত্ন অটল বিহাৰী বাজপেয়ী দেৱৰ মৃত্যুৰ সেই শোকবহ সংবাদটো। সমূহ সুবাস পৰিয়াল তথা পাঠক বৃন্দৰ তৰফৰ পৰা বাজপেয়ী দেৱৰ আত্মাৰ চিৰশান্তিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা জনাইছোঁ।
        বাজপেয়ী দেৱৰ শোকত ম্ৰিয়মান ৰাজ্য বাসীৰ মাজলৈ আনন্দৰ বতৰা কঢ়িয়াই অসমৰ গৌৰৱ হিমা দাসে সুদূৰ জাকৰ্টাত এচিয়ান গেমছ দুটা ৰূপৰ আৰু এটা সোণৰ পদক লাভ কৰি সমগ্ৰ অসমৰ লগতে দেশবাসীক গৰ্বিত কৰে। সুবাসৰ তৰফৰ পৰা তেওঁক "ছুইফট গাৰ্ল অফ আচাম " নামাকৰণ কৰাৰ লগতে যাছিলোঁ অলেখ মৰম আৰু অভিনন্দন।
        কিছুদিন পূৰ্বে স্বাধীনতা দিৱস উদযাপন কৰিলোঁ আমি সকলো ভাৰতীয়ই। দেশৰ বাবে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিনটোত আজিয়ো আমি যদি স্বাধীন ভাৱে ওলাই যাবলৈ ভয় কৰোঁ তেন্তে ই হৈ ৰয় এক ডাঙৰ প্ৰশ্নবোধক??
       আশা কৰোঁ আমিয়ো এদিন মহাত্মা গান্ধী,এ.পি.জে. আব্দুল কালাম, বাজপেয়ী আদি ব্যক্তিয়ে সপোন দেখা এখন সোণৰ ভাৰত গঢ়িব পাৰিম। ভূপেন হাজৰিকা দেৱৰ গীত কথাৰে নহয় কৰ্মৰে প্ৰমাণ কৰিব পাৰিম "মানুহে মানুহৰ বাবে"
       শেষত সুবাসৰ আগষ্ট মাহৰ সংকলনটি প্ৰকাশত সহায় কৰা সকলোকে ধন্যবাদ যাচি আলোচনীখন সম্পাদনাত হোৱা ভুলৰ বাবে ক্ষমা ভিক্ষাৰে আপোনালোকৰ মাজলৈ আগবঢ়াই দিলো সুবাসৰ আগষ্ট মাহৰ সংকলনটি।
       


ধন্যবাদেৰে

দেৱব্ৰত শৰ্মা 
কৌস্তুভ বৰা

যাত্ৰা:ইউটিউবৰ পৰা বলিউডলৈ (পল্লব তামুলী ফুকন)

নেহা নিকিতা

সুবাসৰ সমূহ পাঠকবৃন্দ তথা শুভাকাংখীলৈ এটা ভাল খবৰ। কিছুমান ঘটনা ফিল্মৰ দৰেয়ো হয়। আমিৰ খান অভিনীত বলিউড ছবি "চিক্ৰেট চুপাৰষ্টাৰ" কাহিনীৰেই যেন হ'ল পুনৰাবৃত্তি।
      গোলাঘাটৰ সৰুপথাৰৰ কন্যা নেহা নিকিতাই সুবাসৰ ফেচবুক পেজত দিয়া এটা গানৰ ভিডিও ভাইৰেল হৈ গৈ পৰেগৈ বলিউডৰ বোলছবি নিৰ্মাতা সুৰ্জিত সিঙৰ হাতত। তেওঁ উক্ত ভিডিওটো চাই নেহা নিকিতাৰ কণ্ঠত আপ্লুত হয় আৰু ভিডিওটো জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী তথা তেওঁৰ আহিবলগীয়া ছবি "হীৰ দা ইটাৰনেল লাভ স্তৰী"ৰ সংগীত পৰিচালক তুষাৰ অৰ্জুনক দেখুৱাই। দুয়োৰে সিদ্ধান্ত মৰ্মে তেওঁলোকে নেহাক প্ৰদান কৰে ছবিখনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ গীতত কন্ঠদানৰ সুবিধা। ১৬ বছৰীয়া পিতৃহাৰা নেহাক তেওঁৰ মাতৃয়ে সৰুৰে পৰাই বহু কষ্টৰে ডাঙৰ কৰা পাছত তেওঁৰ এই সাফল্যত উৎফুল্লিত হৈ পৰা মাতৃয়ে ছবি খনৰ পৰিচালক সুৰ্জিত সিং আৰু সংগীত পৰিচালক তুষাৰ অৰ্জুনক ধন্যবাদ জনাই।
      অতি সোনকালে দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত চিত্ৰগ্ৰহণ হব লগীয়া ছবি খনত কণ্ঠদান কৰিছে এইবাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত থকা ইছ মে তেৰা ঘাটা শীৰ্ষক গীতবোৰ কণ্ঠশিল্পী গজেন্দ্ৰ বাৰ্মা তথা অনু মালিকহতৰ দৰে শিল্পীৰ লগতে বলিউডৰ বহু কেইজন জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী আৰু সংগীত পৰিচালক তুষাৰ অৰ্জুনে নিজে।
      উল্লেখযোগ্য যে নেহাক প্ৰথম বাৰ জনচাক্ষুৰ সন্মুখলৈ আনিছিল সুবাসে।
      ইউটিউবত গান কভাৰ কৰি চচিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে দেশৰ আগশাৰীৰ প্ৰডাকচন হাউচটোৰ ছবিত কণ্ঠদান কৰিবলৈ সুযোগ পোৱা নেহা নিকিতাক আমাৰ তৰফৰ পৰা অশেষ অভিনন্দন।
   
    অভিনন্দন নেহা নিকিতা
  
   

Thursday, 30 August 2018

সুবাসৰ এইমাহৰ অতিথি : প্ৰিতী কংকনা




প্ৰথমেই সুবাসৰ ফালৰ পৰা আপোনালৈ অশেষ শুভকামনা জনাইছো , অসমীয়া চিৰিয়েলৰ আৰু মিউজিক ভিডিও ৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী আপুনি সেই হেঁপাহতে অসমৰ ৰাইজে আপোনাৰ বিষয়ে কিছুমান কথা জানিবলৈ আগ্ৰহ কৰে। সেই আপাহতে আজি আমি আপোনাৰ পৰা কিছুমান কথা জানিবলৈ চেষ্টা কৰিম। আমাৰ প্ৰথম প্ৰশ্নটো হৈছে

1) আমি জনা মতে আপুনি দিল্লীত অধ্যয়ন কৰি আছিল, অসমলৈ ঘূৰি আহি হঠাৎ এইখন জগতত সোমাই পৰিল নে আগৰ পৰাই এই সন্দৰ্ভত কিবা ভাবি থৈছিল?
Ans:-গুৱাহাটী ঘূৰি আহি দেউতাৰ অলপ গা বেয়া হোৱাৰ কাৰণে ঘৰলৈ ঘূৰি আহি ইয়াতে মডেলিং কেইখনমান 'শ্ব' কৰিলো তাৰ পাছত তেনেদৰে অভিনয় জগতৰ প্ৰস্তাৱ আহিলে মই তেনেকৈয়ে সৰু সুৰাকে আৰম্ভ কৰিলো, সেইদৰে ইচ্ছাকৃতভাৱে নহয় হঠাৎ পৰিকল্পিত ভাৱেও নহয় অভিনেত্ৰী হোৱাৰ সপোন মোৰ কেতিয়াও নাছিলে মোৰ সপোন বোৰ আছিলে বেলেগ কিন্তু মই তেনেদৰে সোমাই পৰিলোঁ অভিনয় জগতৰ লগত আৰু আজি মই খুবেই নিজকে সৌভাগ্যৱান বুলি ক'ব লাগিব যে অসমৰ ৰাইজে মোক ইমান হেঁপাহেৰে ইমান মৰম দিছে,আগ্ৰহ দেখুৱাইছে ।

2)কিছুদিন আগতে আপোনাৰ দ্বাৰা অভিনীত "অৰ্দ্ধাংগিনী''ধাৰাবাহিক খন নিশ্চিত ভাৱে অসমীয়া ধাৰাবাহিক ৰ জগতত অনবদ্য সংযোজন তাত অভিনয়ৰ অভিজ্ঞতা সম্পৰ্কে আমাৰ
 পঢ়ুৱৈক অলপ জনাওকচোন।
Ans:-অভিজ্ঞতা বুলি কবলৈ হ'লে ভাষা বা শব্দ বোৰো কম হৈ আহিব অৰ্ধাংগীনি মানে মই জীৱনত যিমান খিনি কাম কৰিছো তাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ মই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি ক'ব লাগিব কাৰণ মই যিহেতু খুবেই সৌভাগ্যৱতী ৰূপকমল হাজৰিকা পাপু দাৰ ডিৰেকচনত কাম কৰাৰ মোৰ আগৰ পৰাই ইচ্ছা, আগ্রহ আছিলে লগতে মই যিটো টিমৰ লগত টেকনিকেলি যিটো টিমৰ লগত কাম কৰিবলৈ পালো খুবেই প্ৰফেচনেল চাবলৈ গ'লে মই বহুত শিকিবলৈ পালো টেকনিকেলি হওক আজি মই যিখিনি কথা হয়তো জনা নাছিলো সেইয়া শিকিবলৈ পালো লগতে মোৰ সগযোগী শিল্পী সকল খুবেই মৰমিয়াল,দেৱজিত দা হওক, অপৰ্ণা বা হওক আমাৰ যি সকল আছে মোৰ বিপৰীতে আছিলে অমিত সাৰংগ বৰদলৈ যিমান সকল আছে কেমেৰা পাৰচন দ্বীপেন নাথ আজি স্পট বয়ৰ পৰা আদি কৰি সমূহ টিমটোৰ লগত মোৰ এটা বেলেগ ধৰণৰ সম্পৰ্ক,সকলোৱে মোক ইমান মৰম কৰে ইমান শিকাইছে পাপু দাৰ পৰা বহুত শিকিবলৈ পাইছো অভিনয় কি আচলতে আমি টেকনিকেল টাৰমছ বিলাক নজনাকৈয়ে হয়তো আমি বহুত খিনি কৰি থাকো কিন্তু মানুহে যে কিমান ৰিচাৰ্ছ কৰিব লাগে এটা চৰিত্ৰ ফুটাই তুলিবলৈ সেইয়া মই অৰ্ধাংগীনিৰ জৰিয়তে বহুত কিছু শিকিবলৈ পালো আৰু অৰ্ধাংগীনি মানুহে এনেকৈ আদৰি লৈছে ইমান মানুহে ভাল পাব বুলি মই কেতিয়াও কল্পনা কৰা নাছিলোঁ কিন্তু মানুহে যেতিয়া ভালপাবলৈ লৈ তাৰ লগে লগে আমাৰ ওপৰত থকা যিখিনি দায়িত্ব সেইয়াও বেছি বাঢ়ি গ'ল  কাৰণ মানুহে বহুত আশা কৰিলে গতিকে তেনেদৰে অৰ্ধাংগীনিৰ যাত্ৰা টোৰ লগতে যিখিনি ৰাইজৰ লগত সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিলে আজি ৰুণ ঝুন আৰু গুণ গুণৰ ঘৰে ঘৰে যিটো মানুহৰ সহানুভূতি,মানুহে কিমান মৰম কৰে ৰুণ ঝুন আৰু গুণ গুনক মোৰ সঁচাকৈ কবলৈ ভাষা নাই, মই নিজকে ইমান সৌভাগ্যৱান  বুলি কম মই ভগৱানৰ ওচৰত সদায়  কৃতজ্ঞ যে মোক এনেকুৱা এটা চৰিত্ৰ দিলে আজি অসমত কিমান অভিনেতা, অভিনেত্ৰী আছে  মোতকৈ কিমান চিনিয়ৰচ আছে তাৰ ভিতৰুত যে মই এই সুযোগটো পালোঁ মই সঁচাকৈয়ে গৌৰান্বিত আৰু লগত অৰ্ধাংগিনী মোৰ জীৱনৰ এটা আস্থা।

3) সততে অভিযোগ শুনা যায় যে অসমীয়া ধাৰাবাহিকবোৰ একঘেয়ামী সেইবাবে অসমীয়া ধাৰাবাহিকৰ দৰ্শকও কম, এই ক্ষেত্ৰত কেনে ধৰণৰ নতুনত্ব আনিলে দৰ্শকৰ অভূতপূৰ্ব সঁহাৰি পাব বুলি ভাৱে?
Ans:-খুবেই সংবেদনশীল এটা প্ৰশ্ন মানুহৰ সঁহাৰি হিচাপত অসমীয়া ৰাইজ খুউব সংবেদনশীল তেওঁলোকে সদায় একেবোৰ বস্তুকে চাই থাকিব নিবিচাৰে সদায় নতুনত্ব বিচাৰে আজি অসমখন উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল কিমান আগবঢ়া আমাৰ চিন্তাধাৰা বহুত আগবঢ়া___  হয় কেতিয়াবা সমাজত কিন্তু আমি যদি  সেইবোৰ আওকাণ কৰি যাওঁ  অসমীয়া ৰাইজ খুবেই ষ্টাইলিশ  মানুহবিলাকৰ মন বোৰো খুউব ষ্টাইলিশ লগতে অনবৰতে দুখ কান্দি থকা  বা এইবাৰো ভাল নাপায় যেনেকৈ আমি হিন্দী চিৰিয়েলত দেখা পাওঁ বহুত কিবা কিবি শাহু,বোৱাৰী সকলো সময়তে সেইবোৰো চাই ভাল নাপায় অলপ বেলেগ এটা সোৱাদ লাগে যিটো চাই বহি থাকিবলৈ টিভি  টুয়ে তেওঁলোকক বাধ্য কৰায় আজি হিন্দী চিৰিয়েল চাবলৈ বা বিভিন্ন প্ৰগ্ৰেম আহে ৰিমত টু হাতত থাকে বিজ্ঞাপনো বহুত দিয়ে কিন্তু সেই সময়ত  হাতত থকা ৰিমৎ টোৰ চেনেল  সলনি নকৰাকৈ অসমীয়া ৰাইজক এখন চিৰীয়েল চাবলৈ বাধ্য কৰোৱাটো এটা বহুত ডাঙৰ কঠিন কাম। মই ভাবো ভাল যদি সোৱাদ পাই কিয় নাচাব মই নিজকে বঢ়াই নকওঁ অৰ্ধাংগিনীৰ যিখিনি হওক নাই কমেও ৭০%  শতাংশ অসমীয়া ৰাইজে অৰ্ধাংগীনি খন  চাইছিলে ১০০%শতাংশ নহব পাৰে কিন্তু তাৰ আগতেও বহুত কেইখন চিৰিয়েল সপোনৰ আছুতীয়া ৰং সেইখনো এখন ভাল ধাৰাবাহিক আছিল আৰু বহুত খিনি অসমীয়া ধাৰাবাহিকৰ বুৰঞ্জীত যিখন আছে আৰু বহুত ধাৰাবাহিক মানুহে চাইছে কিন্ত তাৰ ভিতৰতে টেষ্ট টু যেতিয়া বেয়া হয় তেতিয়া হঠাৎ মানুহ উদাস হৈ যায় যে কিনো এইখন নাচাওঁ চাবলৈ এটা কাৰণ লাগিব যদি আমাৰ সমাজৰ সচৰাচৰ হৈ থকা ঘটনাবোৰৰ ওপৰত মানুহে নিজকে সেইখন পটভূমিত দেখা পায় মানুহে সদায় নিজৰ লগত হৈ থকা ঘটনা বোৰ চাবলৈ বিচাৰে যদি অদ্ভুত কিবা এটা দেখুৱা হয় মানুহে কেতিয়াও নাচায় বা অনবৰতে দুখৰ কান্দি থকা সেইয়াও মানুহে চাবলৈ ভাল নাপায় মানুহক সদায় নতুনত্ব লাগে যদি অসমীয়া ধাৰাবাহিকত আজিৰ যিটো ষ্টেজ এতিয়া বৰ্তমান কিমান ভাল ভাল চেনেল আছে কিমান ধুনীয়াকৈ কিমান প্ৰতিভাশালী পৰিচালক,প্ৰযোজক আছে টিম বিলাক কিমান আগৰণুৱা  সকলোয়ে মিলি কিমান ভাল ভাল এতিয়া চিৰিয়েল বনাই আছে গতিকে মই নাভাবো যে অসমীয়া ৰাইজে হিন্দী চিৰিয়েলৰ দৰেই অসমীয়া ধাৰাবাহিকক আদৰি লব নে তেনেকুৱা এটা প্ৰশ্ন উত্থাপন হ'ব বুলি মই নাভাবো বৰ্তমান অসমীয়া ধাৰাবাহিক যদি ভাল হয় এটা ট্রেণ্ড লাগে যদি ট্রেণ্ডটু বনাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যদি মানুহে ভাল পায় তেতিয়া হ'লে নিশ্চয় অসমীয়া ৰাইজে হিন্দী ধাৰাবাহিকৰ দৰে অসমীয়া ধাৰাবাহিকো মানুহে চাব।

চেলেকা পোকৰ ভোক (বিশ্বজিৎ ডি চেতিয়া )


  
(খণ্ড- দুই)

কিছুদিনৰ পৰা মন কৰিছোঁ আমাৰ অফিচলৈ বহু নতুন নতুন মুখৰ আগমন ঘটিছে।এই নতুন মুখৰ বেছিভাগেই আঢ্যৱন্ত ঘৰৰ সুন্দৰী মহিলা।তেওঁ বেশভূষাতেই ধৰিব পাৰি।পেহাৰ সৈতে কেবিনত বহি কথা পাতে আৰু কাৰোলৈ নোচোৱাকৈ সদম্ভে ওলাই গুচি যায়।ষ্টাফৰ সকলো অবাক হয়। উত্তৰ কাৰো হাততেই নাথাকে।অৱশ্যে এটা উত্তৰ থাকে,সেইটো হ'ল সুন্দৰী মহিলা সকল ওলাই যোৱাৰ পিছতে পেহী মানে ৰ'জী চিধাই পেহাৰ কেবিন পায়গৈ।কিন্তু দুগৰাকীমান মহিলা ৰ'জী নথকাতহে আহে।ৰ'জী থকাত এদিনো নাহে।আমি "ক' ইনচিডেণ্ট" বুলিয়ে ভাবোঁ যদিও কেতিয়াবা খেলিমেলি লাগি যায়।পিছে এই নতুন মুখবোৰৰ মাজতে মোৰ জীৱনলৈ আহিল এখন নতুন মুখ।
এজন নতুন বন্ধু।
নামঃ প্ৰণৱ কুমাৰ দাস।
ঘৰ বাক্সাত। অফিচৰ নতুন এমপ্লয়ি।তাৰ ছিটটো মোৰ ওচৰতে হ'ল।প্ৰথম অৱস্থাত গহীন হৈ থকা প্ৰণৱৰ সৈতে লাহে লাহে সহজ হ'ব ধৰিলোঁ।প্ৰণৱৰ অমায়িক স্বভাৱ তথা ভদ্ৰ ব্যৱহাৰে মোক বাৰুকৈয়ে মুগ্ধ কৰিলে।লাহে লাহে আমাৰ দুটাৰ মাজত বন্ধুত্ব গঢ় লৈ উঠিল।প্ৰায়ে তাৰ ভাড়াতীয়া কোঠালৈ যাওঁ।নানা কথা পাতোঁ,নতুন কামৰ আলোচনাও চলে।লাঞ্চব্ৰেকতো দুইটা একেলগে বহোঁ।ৰাণা দাহঁতে বেয়াও পায় দূৰত্ব অলপ হোৱাত।
           হঠাৎ লাঞ্চব্ৰেকৰ সময়তে কাজৰীবা খঙত জকজকাই উঠিল।ষ্টাফৰ প্ৰায়খিনিয়ে "কি হ'ল কি হ'ল" বুলি কাজৰীবাৰ ওচৰ পালেহি। ৰ'জীয়ে হেনো কাজৰীবাক  অনাহক কথা এটাক লৈ আজি আকৌ কথা শুনাইছে।আগতেও এনেদৰে কথা শুনাই থৈছে।কাজৰীবাই কথাটো পেহাক নজনাই লাডেনক মানে মালিকক জনালে।তাতেই ক্ষুণ্ণ হ'ল পেহা।আকৌ এখন নাটক - প্ৰতিষ্ঠানৰ মূৰব্বী হিচাপে তেওঁ আছে যেতিয়া আগত পেহাকে কথাটো জনাব লাগিছিল।কিন্তু কাজৰীবা উপায়ন্তৰ হ'ল - জানেই অপৰাধ যিমানেই নহওক কিয়- বচপেহাই নিজৰ ৱাইফ যেতিয়া পেহীক যিকোনো প্ৰকাৰে দোষমুক্ত কৰি কাজৰীবাৰ ওপৰতে সমস্ত দোষ জাপি দিবই দিব। এতিয়াও পেহাই এটা ইচ্যু পায়ে গ'ল যে তেওঁক কিয় আগত জনোৱা নহ'ল।তাকে মিক্সিত চাটনি পিহাদি ইমানেই পিহিব যে ৰ'জীৰ অপৰাধ কি সেইটো দবি যাব।পেহাৰ এই "টু মাচ" বৰিং টেকনিকবোৰ এতিয়া সকলোৰে জ্ঞাত।
        ভবাটোকেই হ'ল।কেবিনলৈ সকলোকে মতা হ'ল।দুই ম'হৰ যুঁজত বিৰিণাৰ মৰণ চুৰু।কোনোবাই তৰ্ক কৰিব আৰু আমি এনেই কাণ বিষোৱাব লাগিব।পেটে পেটে সকলোৰে খং উঠিল।ব্যক্ত নকৰিলেও চকুৱে মুখে স্পষ্ট প্ৰতিফলন দেখা গ'ল।কথাটো মূৰব্বী হিচাপে জনাব লাগিছিল সঁচা কিন্তু পেহাৰ যিহে স্বভাৱ,কৈ লাভো নাই।পেহাৰ নিৰন্তৰ শব্দ বাক্য বৰ্ষণত কাজৰীবাৰ মাত তল পৰি গ'ল।যুদ্ধৰ দামামাই উপস্থিত সকলোৰে কাণ মগজুত আঘাত কৰিলে।সঁচাকৈ উচ্চস্বৰে কথা কৈ কৈ কাজৰীবাকে দোষী সাব্যস্ত কৰিলে।দোষী ৰ'জীক পেহাই একোকে নক'লে।হামিদে কাণে কাণে ক'লে বচৰ কথা "মাইকীৰ তলতীয়া " বুলি।কেবিনৰ পৰা ওলায়ে ৰাণাদাই অনুচ্চ স্বৰত ক'লে -"মাইকীৰ তলতীয়াটোৱে ঘৈণীয়েকক একো ক'বই নোৱাৰে।"ৰাণাদাৰ খং উঠিছে।লগতে নৃপেনদাৰো।
উঠাটো স্বাভাৱিক।
      সকলোৰে সন্মুখত অপমান পাই কাজৰীবা দুদিন নাহিল। এটেনডেন্স বুকত বচে এবচেণ্ট লিখি ডব্লিউ এন. লিখিলে অৰ্থাৎ উইডাউট নটিচ।তাৰমানে দুদিনৰ দৰমহা গ'ল।লাঞ্চব্ৰেকত কথাবোৰ পূৰামাত্ৰাই ওলাই থাকিল। আচলতে কাজৰীবাৰ দোষেই নাছিল।ফাইল এটাৰ কথাক লৈ বচৰ কেবিনত অলপ সময় ৰ'ব লগা হ'ল;তাতে ৰুষ্ট হ'ল ৰ'জী।কথাৰ গুৰি ক'ৰবাত,ৰ'জীয়ে কাজৰীবাক বচৰ সৈতে সন্দেহ কৰে।কেৰোণ তাতেই।কিন্তু কাজৰীবা কি আমি সকলোৱে জানো।সুখৰ সংসাৰ এখন তেওঁৰ আছেই।
"-এইখন কাজিয়া বহুত পুৰণি-ব্যক্তিগত কথাৰ মাজত  আমি সোমোৱা উচিত নহয়।পিছত আমাৰহে বিপদ হ'ব।" চিত্ৰলেখাই ক'লে।
"-গোটেই দোষটো এ ৰ'জীৰ। অদৰকাৰী  কথাত এই বৰ মূৰ মাৰি থাকে।নিজেও শান্তিত নাথাকে আৰু আনকো থাকিবলৈ নিদিয়ে।"- নৃপেনদাই ক'লে।
"-তাইৰ হাজবেণ্ড বচ যেতিয়া যাব লাগিবই যিকোনো কথা সুধিবলৈ।প্ৰজেক্টৰ কথাওচোন ফাৰ্ষ্ট বচকহে কয়। আমিতো সুধিব লাগিবই।তেতিয়া খন্তেক ৰ'ব লাগিবই।"-বৰানীয়ে ক'লে।
"-মইও তাকে কওঁ অ বৰানী।তোমালোকো চোন যোৱা,এই চিত্ৰলেখা যায়,সংগীতা যায়,বৰতামুলীৰতো তাঁতবাতি কৰোঁতেই যায়।তোমালোকক সন্দেহ নকৰে কিয়?"
"-চিচি কেমেৰা নলগাইনো কেলৈ ইমান যদি সন্দেহেই কৰে!দুধ কা দুধ পানী কা পানী হৈ যাব তেতিয়া।"
"-সংগীতাই ভাল কথা কৈছা।পেহীয়েৰাৰ ইমানটো অন্তৰ্মুখী কেমেৰা থাকোঁতে যন্ত্ৰ কেমেৰাৰ কিহৰ প্ৰয়োজন?পেহীৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আছে বুলি নাজানা নেকি?"-ৰাণাদাৰ ৰগৰত সকলোৱে হাঁহিলে।
       তেনেকোৱাতে জিয়া ওলালহি কথাৰ ভাগ ল'বলৈ। "কি কথা ওলাইছে অ' ইমান হাঁহিছে?মোকো কওকচোন;মইও হাঁহো।" জিয়াৰ কথা শুনি মোৰ খঙেই উঠিল। ওলালহি যাই উৰহীৰ ওৰ বিচাৰি।সকলোৱে খোৱাত লাগিল।নৃপেনদাৰ বাদে।
"-কৈছোঁ এওঁলোকক,কিছুমান জলকীয়া বৰ জলা থাকে,কিছুমানৰ আকৌ জালেই নাই।বজাৰত হৰেক ৰকমৰ জলকীয়া ওলাল অ' -জলা -নজলা!"
"-তাকে অ নৃপেনদা,বজাৰৰ পৰা ভাল বুলি কিনি আনোঁ।খাওঁতেহে ওলায়।ফোঁপোলা;জালেই নাই।চব ভেজাল" -জিয়াই প্ৰত্যুত্তৰ দিলে।
  "-ভেজাল ভেজাল বজাৰৰ প্ৰায়বোৰে ভেজাল।কোনটো দৰৱ দিয়া কোনটো নিদিয়া একো ধৰিব নোৱাৰি।"নৃপেনদাৰ কথা জিয়াই বুজি নাপালেও বুজি পায় হাঁহি উঠিল মোৰ আৰু ৰাণাদাৰ।
      দুদিন বিৰতিৰ পিছত কাজৰীবা আহিল।আমি ভবা মতে কাজৰীবাই কিন্তু ৰিজাইন নিদিলে।গতানুগতিক ভাৱেই চলিল সকলো।মাত্ৰ ৰ'জীয়ে ষ্টাফৰে বিপাশা বোলাজনীক টানি নি ফুচফুচাই কিবাকিবি কৈছে।সকলোৱে বুজি পাইছে।বিপাশাৰ আকৌ ৰ'জীৰ লগতহে টাৰ্মছ।ষ্টাফৰ কোনোৱে তাইৰ আগত ৰ'জীৰ কথা নকয়।জানেই  শিপা গড়গাঁও পাবলৈ দেৰি নালাগে।দুতলীয়া কাৰবাৰবোৰ কৰি বিপাশাই কি পায় তাই জানে!কোনেও একো ক'বও নোৱাৰে।ৰ'জীক তাইৰ ফলীয়া কৰি থৈছেই।
    ৰ'জীৰ দৃষ্টিশক্তিৰ ওপৰতো মোৰ কেতিয়াবা সন্দেহ হয়,কথাটো কি ধৰিব নোৱাৰোঁ।তেওঁ যি দেখে আমিওচোন একে দেখোঁ,সন্দেহ কৰিবলগীয়াচোন একো নেদেখোঁ।সেই একে দেখাতে ৰ'জীয়েনো কি সন্দেহৰ গোন্ধ পায় আমি ভাবি নাপাওঁ।ৰ'জীৰ এই ঠেক মানসিকতা দেখিলে ঘৃণা উপজে।নামটোহে ৰ'জী  -  ৰ'জ মানে গোলাপফুল।গোলাপ ফুলৰ গ- টোও তেওঁৰ গাত দেখা নাযায়।গোলাপৰ পাহিৰ কোমলতাৰ সলনি কাঁইটৰ সমাহাৰহে তেওঁৰ চৰিত্ৰত দেখা যায়। (ক্ৰমশঃ)

জীয়া মানুহৰ ঘৰ ( সৌৰভজ্যোতি দত্ত )

জীয়া মানুহৰ ঘৰ
°°°°°°°°°°°°°°°°
জীয়া মানুহবোৰ এদিন ফটোগ্ৰাফ হৈ
দেৱালত ওলমি থাকে

মানুহৰ হেনো দুখন ঘৰ,
এখন জিৰনিৰ,আনখন চিৰদিনৰ

সোঁৱৰণিৰ ৰাতিবোৰত কলপুলি
এটি ৰখীয়া হৈ পৰে
জীয়া মানুহবোৰৰ আচল ঘৰ(মৰিশালি) ৰ

এদিন এই মানুুহবোৰ
মৰিশালিবোৰত নিসংগ হৈ পৰি থাকে
সাৰে থাকে এটাৰ পাছত এটা ৰাতি
জোপ লৈ বহি থাকে অশৰীৰ মানুহবোৰ
মৰিশালিৰ মানুহবোৰৰ চকুপানী
টুকিবলৈ কাষত কোনো নাথাকে

জিলীৰ পেটত পুত খাই পৰে তেতিয়া
আজিৰ জীয়া মানুুবোৰৰ বিননি
আজিৰ জীয়া মানুুবোৰক তেতিয়া
ৰ'দে নুপুৰে,ভোকে নদহে

যিদৰে চালকে নাৰাখে মনত যাত্ৰীক ঠিকনা
মানুুহবোৰো এদিন অতিত হৈ হেৰাই যায় ,
কোনেও নজনাকৈ
আৰু দেহত গজিব ধৰে দলঘাঁহ 

এৰি থৈ অহা দিনবোৰৰ দৰে এৰি থৈ অহা
মানুহবোৰৰো
পৃথিৱীয়ে সাঁচি নাৰাখে কোনো স্মৃতি ।
----------------------
-সৌৰভজ্যোতি দত্ত
(৯৬১৩৭০১০৫৪)

মানৱ জীৱনৰ অৰ্থ ( সঞ্জয় ৰবিদাস)

 পৃথিৱীত মানৱৰ জন্ম এক স্বভাৱজাত প্ৰক্ৰিয়া । জন্ম লাভ কৰা সকলো মানুহৰে এদিন মৃত্যু অনিবাৰ্য। জন্ম লাভ কৰি ডাঙৰ হোৱাৰ পৰা নমৰালৈকে মানুহ এজনৰ বাবে জীৱনটো এক সংগ্ৰাম ক্ষেত্ৰ।এই সংগ্ৰাম ক্ষেত্ৰখনত ভৰি থৈ মানুহে ভাল-বেয়া অনেক কামেই কৰে।অধিকাংশ মানুহে অতি লোভৰ ফলত সৎপথৰ পৰা বিচলিত হৈ বেয়া কামৰ প্ৰতি ঢাপলি মেলে ।বিবেকৰ কথা নুশুনি ধন-সোণৰ অন্ধ লোভত জীৱনৰ মূল লক্ষ্য-উদ্দেশ্য পাহৰি ,নৈতিকতা বিসৰ্জন দি কোটি কোটি মানুহ আজি অসৎ পথেৰে পৰিচালিত হৈ আহিছে । ডাঙৰ হোৱাৰ পাছৰেপৰা দুৰ্নীতিৰ পথেৰে বিত্তশালী হোৱা,অপৰাধৰ জগতখনেৰে ক্ষমতাশালী হোৱাটোৱেই সাম্প্ৰতিক কালত বহু মানুহৰ মূল লক্ষ্য হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। এনে বহু অপৰাধী মানুহৰ ভৱিষ্যতৰ ঠিকনা হৈ পৰে  কাৰাগাৰৰ অন্ধ কোঠালি ।জে'লৰ কয়দী হোৱাৰ পাছত অনুশোচনা জাগিলেও অপৰাধী জীৱনৰ পৰা মুক্তি লাভৰ বাবে তেতিয়ালৈ বহু দেৰি হৈ যায় ।
   
               মানুহে ধন ঘটাৰ দৌৰত বা সম্পত্তিৰ মোহত অন্ধ হৈ উচিত-অনুচিত, ন্যায়-অন্যায়, পাপ-পূণ্য, বৈধ-অবৈধ---এই সকলোখিনি নৈতিক-অনৈতিক ধ্যান-ধাৰণাক ভৰিৰে গছকি মোহাৰি ভোগবাদৰ পৃথিৱীত নিজকে বিলীন কৰি দিয়ে। ফলস্বৰূপে মানুহ হৈ পৰে লোভী আৰু নিষ্ঠুৰ ।এক শ্ৰেণীৰ মানুহে আজি কেৱল নিজৰ কথাহে ভাবে । নিজৰ ঘৰ আৰু নিজৰ সন্তানৰ মংগলৰ চিন্তাতে দিন-ৰাতি পাৰ কৰে। আনৰ দুখৰ সমভাগী হ'বলৈ যেন এপলকো আহৰি নাই।এখন গাড়ী,মোটা অংকৰ বেংক-বেলেন্স,সন্তানক নামী-দামী বিদ্যালয়ত পঢ়ুওৱা ---এই বিলাকতে এচাম মানুহৰ সুখ আৰু সপোন সীমাবদ্ধ। পৃথিৱীখন বহল দৃষ্টিভংগীৰে চোৱা মানুহৰ আজি অভাৱ ।মানুহবোৰ প্ৰতিযোগিতাত নামিছে । ভোকাতুৰ,দৰিদ্ৰ, দিব্যাংগ,নি:স্ব আৰু সৰ্বহাৰাৰ কাষত আজি থিয় দিয়ে বা কোনে? পৃথিৱীৰ পৰা মানৱতা লাহে লাহে লোপ পাবলৈ ধৰিছে। সুবিধাবাদী মানুহৰ বাবে পৃথিৱীখন এক বজাৰলৈ পৰিণত হৈছে। স্বাৰ্থপৰ হৈ পৰিছো আমি,নিতৌ স্বাৰ্থপৰৰ দৰে কাম কৰিছো। যিকোনো কাম সেৱাৰ মনোভাৱেৰে কৰা নাই, লাভ-লোকচানৰ অংক মিলাইহে কামত হাত দিছোঁ। আমি একো একোজন পাকৈত ব্যৱসায়ী হৈ উঠিছোঁ। প্ৰতিটো কামৰ অন্তৰালত স্বাৰ্থ পুহি ৰাখিছো,বিনিময় দাবী কৰিছোঁ ।সেইবাবে এই পৃথিৱীত আমাৰ মানৱীয় মূল্য নাই,গুৰুত্ব নাই। আৰ্তজনৰ প্ৰতি সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ আজি আমি অনিচ্ছুক। জীয়াই থকাৰ মহান উদ্দেশ্যক আমি পাহৰি পেলাইছোঁ। মানুহৰ বাবে এতিয়া জীয়াই থকাৰ অৰ্থ হৈ পৰিছে পাৰ্থিৱ সুখ অৰ্জন ,বিষয়-বাসনা পূৰণ। আনৰ হিত চিন্তা ,পৰোপকাৰ জাতীয় চেতনাবোৰ মানুহে মনৰ পৰা মচি পেলাইছে। মানুহ হৈ পৰিছে অৰ্থৰ দাস। তীব্ৰ আত্মকেন্দ্ৰীকতাত বন্দী আজিৰ মানুহ ।নিজৰ ঘৰ-পৰিয়াল, কৰ্মস্থানৰ বাদে বাহ্যিক সমাজৰ সৈতে যোগসূত্ৰ স্থাপনত মুঠেও আগ্ৰহী আজিৰ সমাজৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোক। ভোগবাদ আৰু বিচ্ছিন্নতাই গ্ৰাস কৰি পেলাইছে আজিৰ পৃথিৱীক ।শুশ্ৰূষা আৰু আতিথ্যৰ মাজত এতিয়া কৃত্ৰিমতা বিৰাজমান। আজি আনৰ সুখত আমি সুখী নহয়,আনৰ দুখত দুখী নহয়।কাৰণ নিজৰ নিজৰ উচ্চাকাংক্ষা,দুৰাকাংক্ষা পূৰণত ব্যস্ত আমি ।এখন্তেক আনৰ কথা ভাবিবলৈ আজি আমাৰ সময় নাই । প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত আমি ইজনে-সিজনৰ জীৱন বাটৰ সহযাত্ৰী নহয়,যেন প্ৰতিদ্বন্দ্বীহে।


              নিজৰ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ সৈতে আজি আমি ভাল ভাল খাইছো,পিন্ধিছো,নতুন নতুন ঠাইলৈ ফুৰিবলৈ গৈছোঁ, 'চেল্ফি' তুলি ছচিয়েল মিডিয়াত প'ষ্ট কৰিছোঁ---বচ্,হৈ গ'ল বিন্দাচ লাইফ ।পাহৰি পেলাইছো 'আনৰ বাবে কান্দিব জানিলে কান্দোনতো সুখ পায়', পাহৰি পেলাইছো 'মানুহে মানুহৰ বাবে যদিহে অকণো নাভাবে,অকণি সহানুভূতিৰে কোনেনো ভাবিব.....' ।আজি আমি বহুত সুখী । নিজৰ ঘৰ,গাড়ী,চাকৰি,টকা-পইচা সকলো আছে । কিন্তু মানৱতাবোধ বোলা বস্তুটো জানো আমাৰ মাজত আছে?যদি নাই, তেন্তে নিশ্চিতভাবে আমি দয়া-মমতাহীন শিলৰ হৃদয়ৰ গৰাকীলৈ পৰ্যবসিত হৈছোঁ। পৃথিৱীৰ মানুহৰ অভাৱ-অনাটন,দুখ-দুৰ্দশাবোৰ দেখিও যদি কৰুণাত উথলি উঠা নাই আমাৰ মন,তেন্তে আমি নিশ্চয় একো একোটা নিৰ্জীৱ প্ৰস্তৰ মূৰ্তি।

           পৃথিৱীত আমাৰ জনম হোৱাৰ নিশ্চয় এক মহৎ উদ্দেশ্য আছে। মানুহ আৰু অন্য জীৱ-জন্তুৰ বাসোপযোগী এটা পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰাই মানৱ জীৱনৰ মূল ধৰ্ম।তেহে আমাৰ জনম সাৰ্থক হ'ব। পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন লোকক আশা কৰিবলৈ,সপোন দেখিবলৈ সাহস আৰু উৎসাহ যোগোৱাটো জানো মানুহৰ কৰ্তব্য হোৱা উচিত নহয়? সহমৰ্মিতাৰে সহাৱস্থান কৰিব পাৰিলেহে পৃথিৱীলৈ সুখ আৰু শান্তিৰ নিজৰা বৈ আহিব। তেনে এটা সুদিনৰ বাবে আমি প্ৰত্যেকেই প্ৰকৃতাৰ্থত 'মানুহ' হোৱাৰ চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিব লাগিব।সেই চেষ্টাৰ ফলতেই আমাৰ মনত সৃষ্টি হ'ব মানুহ হোৱাৰ গৌৰৱ। ইয়াৰ অন্যথা পৃথিৱীত জনম লোৱাটো আমাৰ বাবে হৈ পৰিব মাথো এক দুৰ্ভাগ্য ।(সমাপ্ত)


সঞ্জয় ৰবিদাস
ঠিকনা: বৰহোলা, যোৰহাট।
ফোন: ৯১০১৮৬২৯৭৯

বুৰঞ্জীয়ে গৰকা চৰাইদেউ (হীৰামনি শৰ্মা উপমন্যু )

           ১২২৮ খৃষ্টাব্দত ম্যুং- ড্যুন- চুন- খামলৈ আহি অসমীয়া জাতিৰ  জনক চাওলুং চ্যুকাফাই ১২৫৩ খ্যীষ্টাব্দত চৰাইদেউত স্থায়ী ৰাজধানী পাতে আৰু
৬০০বছৰীয়া আহোম ৰাজত্বৰ শুভাৰম্ভ কৰে ।
             এই চৰাইদেউৰ কথায়ে অকমান লিখিব লৈছো , সৰু থাকতে চৰাইদেউৰ ওপৰত লিখা এখন গ্ৰন্থ পঢ়িছিলো আৰু কেইবছৰ মান আগতে

"আমাৰ অসম"ত  এটা প্ৰৱন্ধ  পঢ়িছিলো ।
ডঃ লীলা গগৈ দেৱে তেখেতৰ "টাই সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা" নামৰ গ্ৰন্থত "চে -ৰাই- ডয়" শব্দৰ পৰাই চৰাইদেউ হৈছে বুলি ক'ব খোজে শব্দগত অৰ্থ অনুসৰি " চে মানে নগৰ ,'ৰাই' মানে জিলিকা আৰু
'ডয়' মানে পাহাৰ ।অৰ্থাৎ পাহাৰত জিলিকা নগৰ।

##" চৰাইদেউ" ঠাইখন অসমৰ গৌৰৱময় ঠাই । কাৰণ ইয়াতে স্বৰ্গদেও চ্যুডাংফাৰ (১৩৯৭-১৪০৭)
শতাব্দীলৈ ১৫০বছৰ ধৰি আহোমৰ ৰাজধানী আছিল ।
               পিছলৈ ৰাজধানী তুলি নিয়ে গড়গাওঁলৈ,
তাত ৰুদ্ৰসিংহই প্ৰায় ১৭২৩ চনলৈ ৰাজত্ব কৰে,
তাৰে পিছতে ৰংপুৰ আৰু শেষলৈ পুৰনন্দৰসিংহই
১৮২৬লৈ ৰাজত্ব কৰে ।
                চৰাইদেউৰ পৰা ৰাজধানী তুলি নিয়াৰ
পিছত সেই চৰাইদেউত কোনো ৰজাৰ মৃত্যু হ'লে
শৱদেহ আনি মৈদাম দিয়া হয় ।
            চৰাইদেউৰ কাষতে থকা দেওশালত আহোম ৰাজত্ব কালত বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান সম্পন্ন হৈছিল ।দেওশাল আৰু লাংকুৰি দেৱতাৰ
মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ এতিয়াও চৰাইদেউত দেখিবলৈ পোৱা যায় ।
            এইবোৰ দেখি শুনি জানিব পাৰি যে ৰাজকীয় আৰু ঐতিহাসিক দিশৰ পৰাও চৰাইদেউ
- ৰ গুৰুত্ব অধিক আছিল আৰু এতিয়াও আছে ।আৰু অসম তথা অসমীয়া থকালৈ থাকিব ।
       
#### চৰাইদেউক " কি- তাম- দয়" অৰ্থাৎ দেৱতা
পূজাৰ পৰ্বতীয়া ঠাই ।
            পিছলৈ চৰাইদেউ অৱহেলিত হৈ এখন ঘন
জংঘলত পৰিণত হয় । প্ৰায় অসমৰ স্বাধীনতাৰ বেলিমাৰ যোৱাৰ লগে লগে অসমৰ অতীত গৌৰৱ
শেষ হৈ যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল । ঠিক তেতিয়াতে
১৯৫২ চনত আহোম স্বৰ্গদেও সকলৰ বংশধৰ গনেশ চন্দ্ৰ ৰাজকোঁৱৰে অতীত ইতিহাস উদ্ধাৰৰ
নামত ব্যস্ত হয় ।
                 গনেশচন্দ্ৰ ৰাজকোঁৱৰে বহু কষ্টৰে চৰাইদেউৰ মৈদাম পোহৰলৈ অনাৰ নামত বহুতো
কষ্ট কৰে আৰু তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে পোহৰলৈ চৰাইদেউক আনিব পাৰিছে , নহলে চৰাইদেউ কৰবাত হেৰাই গ'ল হেঁতেন ।
             ১৯৫২ চনতে চৰাইদেউৰ সমীপৰ এঙেৰাত কোঁৱৰ সকলৰ তিনি ফৈদৰ বংশাৱলী
অনুষ্ঠিত হৈছিল । তাতেই চৰাইদেউক উদ্ধাৰৰ বিষয় আলোচনা কৰে আৰু চৰাইদেউ উদ্ধাৰ কৰি
স্বৰ্গদেও সকলৰ প্ৰতি তৰ্পন দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয় ।
              ১৯৫৩ চনত মৈদামৰ নাতিদূৰত শ- ধোৱা
ৰজাদিনীয়া পুখুৰীৰ পাৰত ফাগুন মাহৰ কৃষ্ণ চতুৰ্থীৰ দিনা পায়সৰ শৰাই দি তৰ্পন উৎসৱৰ শুভাৰম্ভ কৰে ।
                গনেশচন্দ্ৰ ৰাজকোঁৱৰে নিজে কিছু মানুহ লগাই ধোদৰ আলিৰ পৰা মৈদাম অঞ্চললৈ
যাব পৰা পথ উলিয়াবলৈ হাবি- জংগল কাটি এটি
সুন্দৰ পথ নিৰ্মাণ কৰে ।
                 স্বৰ্গদেও সকলোক তৰ্পণ উৎসৱৰ লগতে সংগতি ৰাখি পিছলৈ চৰাইদেউৰ স্থানীয় লোকবোৰে গাখীৰ,পায়সৰ শৰাই মেজেঙাত সজাই তৰ্পণ উৎসৱ পালন কৰি আহিছে আৰু চৰাইদেউৰ অতীত গৌৰৱ জীয়াই ৰাখিছে ।
         
##### বিশিষ্ট বুৰঞ্জীবিদ ভূবন চন্দ্ৰ সন্দিকৈ দেৱে
চাংৰুং ফুকনৰ বুৰঞ্জীৰ প্ৰথম খণ্ড সম্পাদনা কৰি
কৈছে --- বহু যত্ন আৰু স্বাৰ্থ ত্যাগত অনুপ্ৰাণিত হৈ
ৰাইজ সকলে ডেৰশবছৰ ধৰি হাবিত ঢাক খাই থকা স্বৰ্গদেউ সকলৰ মৈদাম সমূহ পুণৰ জীয়াই তোলে । আৰু স্বৰ্গদেও সকলৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ প্ৰতি এগচি শলাবন্তি আৰু এখনি গুৱা তেৰা সকলৰ বংশধৰৰ লগতে অসমীয়া জাতিয়ে সভক্তিৰে অৰ্পণ কৰিবলৈ পাইছে , যিজনাৰ কষ্টত
তেৱেঁ হ'ল -- স্বৰ্গদেও বংশধৰ ভূতপূৰ্ব সৰু মথুৰাপুৰ চাহ বাগানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক স্বৰ্গীয় গনেশ চন্দ্ৰ ৰাজকোঁৱৰ, তেওঁৰে পুত্ৰ তিলেশ্বৰ ৰাজকোঁৱৰ লগতে মুক্তি যোদ্ধা উমাকান্ত ৰাজকোঁৱৰ ।
         ১৯৫৩ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈ চৰাইদেউ বহুতো
পৰিবৰ্তন হ'ল ।
         চৰাইদেউৱে এতিয়াও অসমৰ লোক সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত খনত এক সুকীয়া আসন দখল কৰি আছে । সেয়েহে বিহু গীত বোৰত  চৰাইদেউৰ কথা প্ৰতিফলিত হৈ আছে ।
             "" চৰাইদেউ পৰ্বতত কুকুৰা কাটিলো
                       পাটকাইত পৰিলে তেজ
             নাচনীৰ খোপালৈ চাবকে নোৱাৰি
                       যেন ময়ূৰৰ নেজ।
            বিহুটি আছিলে কলিয়াবোৰতে
                     চৰাইদেউত ল'লেহি ঠাই
         গাৱঁৰ ডেকা বুঢ়াই আদৰি
         আনিলে ৰঙালী বিহুটি পাই ।
       
      **********************
- হীৰামনি শৰ্মা উপমন্যু